در راههای سخت پایداری کن: لحظه های بهتر بالاخره از راه میرسند!               داستان کوتاه و آموزنده :قضاوت 

    سیروس ظهرابیان - مردی چهار پسر داشت؛آنها را به ترتیب به سراغ یک درخت گلابی فرستاد که در فاصله ای دور از خانه شان بود.

پسر اول در زمستان؛دومی در بهار ؛سومی در تابستان و پسر چهارم در پائیزبه کنار درخت رفتند؛سپس پدر همه را فراخواند و از آنها خواست که بر اساس آنچه دئیده بودند درخت را توصیف کنند.

پسر اول گفت:درخت زشتی بود؛خمیده و در هم پیچیده. پسر دوم گفت:نه؛زشت نبود.درخت پوشیده از جوانه و پر از امید شکفتن بود. پسر سوم گفت:درختی بود سرشار از شکوفه های زیباو عطر آگین و با شکوهترین صحنه ای بود که تابه امروز دیده بودم. پسر چهارم گفت:درخت بالغی بود پر بار از میوه ها؛پر از زندگی و زایش.

مرد لبخندی زد و گفت:همگی درست گفتید؛اما هر یک از شما فقط یک فصل از زندگی درخت را دیده اید!! شما نمیتوانید درباره درختی یا انسانی بر مبنای یک فصل از زندگیش قضاوت کنید. اگر کسی در زمستان تسلیم شوید امید شکوفایی بهار؛زیبایی تابستان و باروری پائیز را از کف داده اید! مبادا بگذارید که درد و رنج یک فصل؛زیبایی و شادی تمام فصل های دیگر را نابود کند. زندگی را فقط با فصل های دشوارش نبین؛در را های سخت پایداری کن؛سرانجام لحظه های بهتر از راه میرسند.  

 

نظر خود را اضافه کنید.

ارسال نظر به عنوان مهمان

0
نظر شما به دست مدیر خواهد رسید
  • مهمان - مهمان

    حکایت آموزنده و تامل برانگیزی بود- با تشکر از آقا سیروس به خاطر انتخاب این حکایت -
    این خکایت روایت ما انسانهاست که تک بعدی قضاوت میکنیم و یادمان میره که هر انسانی جدای از خصلتهای بد و خوبش ،بعد دیگه ای هم داره و تنها ملاک قضاوت و توصیف ما از یک شخص نباید یک بعد باشد.

  • مهمان - مهمان

    امــیــد
    چهار شمع به آرامی می سوختند، محیط آن قدر ساکت بود که می شد صدای صحبت آنها را شنید.اولین شمع گفت: « من صلح هستم، هیچ کس نمی تواند مرا همیشه روشن نگه دارد. فکر می کنم که به زودی خاموش شوم. هنوز حرف شمع صلح تمام نشده بود که شعله آن کم و بعد خاموش شد. »

    شمع دوم گفت: « من ایمان هستم، واقعا انگار کسی به من نیازی ندارد برای همین من دیگر رعبتی ندارم که بیشتر از این روشن بمانم . » حرف شمع ایمان که تمام شد ،نسیم ملایمی وزیدو آن را خاموش کرد.

    وقتی نوبت به سومین شمع رسید با اندوه کفت: « من عشق هستم توانایی آن را ندارم که روشن بمانم، چون مردم مرا به کناری انداخته اند و اهمیتم را نمی فهمند، آها حتی فراموش کرده اند که به نزدیکترین کسان خود محبت کنند و عشق بورزند. » پس شمع عشق هم بی درنگ خاموش شد .

    کودکی وارد اتاق شد و دید که سه شمع دیگر نمی سوزند. او گفت: « شما که می خواستید تا آخرین لحظه روشن بمانید، پس چرا دیگر نمی سوزید؟» چهارمین شمع گفت: « نگران نباشد، تا وقتی من روشن هستم، به کمک هم می توانیم شمع های دیگر را روشن کنیم. من امید هستم. » چشمان کودک درخشید، شمع امید را برداشت و بقیه شمع ها را روشن کرد.

    بنابر این شعله امید هرگز نباید خاموش شود. ما باید همیشه امید و ایمان و صلح و عشق را در وجود خود حفظ کنیم

فرتوری از نگارخانه

sadeh92norvej3_20140203_180301613407.jpg

تبلیغ ویژه

واپسین نوشته ها

گزارش تصویری

پیوند ها

خبرخوان یافت نشد

تبلیغ 2