خدا، هستی اندرونی دل ما است و ما پرتویی از  فروغ جاودان او هستیم               آفرینش 

   سیامك - آفرینش برای چیست؟ برخی گویند برای تكامل مینُوی... ولی چرا؟ مگر خدا كامل نبود كه آدم دَد را بیافریند و سپس برای رسیدن به تكامل مینُوی، او را به چالش بكشد و ببالد؟ مگر سرانجام نه اینكه پس از مرگ، آدمی آن چیزی را آموخته، كه خدا بی‌كران برابر آن را می‌داند؟ پس این بازی برای چیست؟ برای كیست؟

نیستی می‌آفریند، اگر نامطلق باشد و نمی‌آفریند اگر مطلق باشد. پس بی‌شك آفریننده "نیستی نامطلق" است و برای رسیدن به "نیستی مطلق"، هستی را آفرید و آن را به سوی مطلق شدن به چالش كشانده تا از درون آن، پرتویی از مطلق بودن را بر پرده‌ی روزگار بر‌آورد.

 پرسش اینجاست چرا نیستی به دنبال مطلق است؟

چون نیستی تنها، در سروش مطلق است که می‌تواند گوهر نهادین درون خود را بنگارد. چرا؟ چون مطلق همان نقطه‌ی ایستای فراز نیستی است كه پرتو او را به دست خود آشكار و برهان می‌كند. پس سرشت آفرینش خدا، هستی را آفرید تا آن را به سوی مطلق بپروراند و از آن اَبَر نگاره‌ی شكوهمند خود را پدید آورد.

 چرا نیستی باید خود را بنگارد؟

در اینجا فلسفه‌ی اشو زرتشت همراه با زُروان، به یاری می‌آیند.

زُروان كیست: " زُروان خدای زمان است. او از هیچ آفریده شده است، ولی آفریننده‌ی همه چیز است." نكته‌ی كلیدی و فرزانش چند هزارساله با هوشمندی در واژه‌ی "هیچ" پنهان شده است. هیچ همان زُروان یا آفریننده است. پس هیچ خود را آفرید، تا آفریننده باشد، چون سِرشت آفرینش باید بیافریند تا معنی پیدا كند و نبودن را آشكار كند. پس بودن یا نبودن پرسش نیست؛ زیرا بودن برونداد نبودن است.

 چگونه بالیدن آدمی می‌تواند هستی مطلق را بپروراند؟

فلسفه‌ی زرتشت راز دیگری را آشكار می‌كند و آن نیكی در برابر بدی یا روشنایی در برابر تاریكی است. اگر به پیرامون خود و به خود بنگریم، این دوگانگی را در همه چیز می‌بینیم. سپیدی در برابر سیاهی، عشق در برابر بیزاری، ستاره‌ در برابر سیاه چاله، ماده در برابر پادماده... جنگ میان این دوگانگی است كه آدمی را به سوی بالیدن برمی‌انگیزاند.

 

این خروشِ فراز و فرود در كنار هم، هسته‌ی بنیادین هستی یا روان آدمی را ریخت داده ‌است. پس گیتی را با زات دوگانه آفرید و آدمی را با آرمان پردیس، به نبرد درونی خود فرستاد تا آغاز به بالیدن كند. تا آنجا كه پیله‌ی آفرینش و مرزهای تاریكی را پشت سر گذارد و به خودویرانگری و دگردیسی (مسخ) رسد. گوشزد، پردیسِ ایرانی دریافت مطلق شدن است و بهشت نیست.

 آفرینش هستی و بالیدن آن به سوی مطلق، چه پیوندی با پرتو یا الهام "نیستی مطلق" دارد؟

اشو زرتشت می‌گوید: "خدا، هستی اندرونی دل ما است و ما پرتویی از  فروغ جاودان او هستیم، پس با خِرد، درون خود را بكاوید تا او را بیابید." به دیگر سخن، خداوند سِرشت هستی را آنگونه بافت تا با نهاد خود درهم بپیچد و سپس هستی را به سوی مطلق شدن برانگیخت تا آفریننده‌اش را به چالش بكشد و درپایان با او یكی شود. این همان الهام "نیستی مطلق" است؛ یك خواب بی‌همتا زیبا همراه با شگرف‌انگیزترین پرتو، که‌ در پایان از درون نهاد خدا به ریخت هستی مطلق، گوهر زیبای او را رسا و بی‌كم و كاست بر پرده‌ی روزگار می‌نگارد.

 

كوتاه سخن؛ آفرینش، فرایند پیدایش بُعد جاودانه‌ی خدا یا رُخش او است، كه بجز نبرد و ترازمندی میان نیكی و بدی و شناخت او به ژرفای بودنش یا نیستی مطلق به دست نمی‌آید. هرچند كه در پایان بهای آن برابر با خودگسستگی میان این دو است.

 

شاید آفرینش یک سراب است، ولی براستی پایان این داستان چیست؟

آیا هستی ترازمندی خود را از دست داده است؟ و یا آیا خدا بر‌آیند خود، الهام نیستی مطلق را پیش از مطلق شدن هستی برآورده است؟ و یا آیا هنوز در راه هستیم؟

 

 

نظر خود را اضافه کنید.

ارسال نظر به عنوان مهمان

0
نظر شما به دست مدیر خواهد رسید
  • مهمان - مهمان

    با درود نوشته داراي تناقضي آشكار است مي خواهد ره به حقيقت وجود ببرد ولي بيراهه روي امانش را مي برد اشوزرتشت را با زروان كاري نيست و هرچند زروان و فرزندان جفتي اش دست مايه غني تصوفايراني مي گردد ولي اشوزرتشت بنا بر انديشه والاي خود مسئله بدي و نيكي را به بهترين وجه حل مي كند و اساس آنرا در انديشه آدمي قرار مي دهد وخود انسان را برآوردگار نيكي و بدي در كردار مي داند نيز در بعد آفرينشي ديدگاه وحدت وجودي و شهودي به نگر مي رسد. چرايي آفرينش مهر خداوندي است با زيرساخت خرد(عقل) از عوالم حس و خيال و وهم كه بگذريم به عالم مرسل يا عقل مي رسيم و تامل در اين عالم است كه راهگشاست و در كنار دل به آنجا رسد كه در وهم نگنجد اشوزرتشت ترسيم كرده در دو جا در گاهان : «آترسچا مننگ هسچا» و «زرداچا مننگ هاچا» خود حديث مفصل بخوان زين مجمل خرد(عقل) با دل است پي به چرايي آفرينش مي برد : عشق، عشق اهورايي رسيدن به اينكه آفرينش اساسش عشق است مهر است ، عشق كيهاني ، همه عمر برندارم سر از اين خمار مستي / من نبودم كه تو در دلم نشستي ، نبود نقش دو عالم كه رنگ الفت بود / زمانه طرح محبت نه اين زمان انداخت ، نشان بر تخته گيتي نبود از عالم و آدم / كه جان در مكتب عشق از تولاي تو دم زد. سهروردي حلاج بايزيد بسطامي عين القضات همداني ابوالحسن خرقاني احمد غزالي قصاب آملي سعدي و حافظ و مولانا و ...به خوبي به سر آفرينش بر پايه فرهنگ گاهاني - ايراني دست يافته اند و توهيني بزرگ است اگر مسخ را به فرهنگ گاهاني بچسبانيم كه اين خود حتي نوهيني بزرگتراست به آفرينش خداوندي.انديشه كنيم بر گاهان نگاهي ژرف بيندازيم كه به اهورا سوگند سرچشمه جوشان مهر خداوندي است موج در موج. بر ادبيات گرانسنگ اين مرزوبوم نگري بيفكنيم بر نوشته هاي عرفاني نگاهي و تورقي : تمهيدات ، سوانح العشاق ، اشارات و..... همين كه بدانيم هستي در هر دم در تجلي است هر دم نو مي شود ما مفاضيم و حق منبع لايزال فيض خواهيم ديد كه مسخ و دگرديسي توهين است به سرجشمه هستي ، به توانمندي اهورايي ، به اساس زندگي.بينديشيم بينديشيم با خرد اهوراداد به خرد اهورايي بينديشيم به مهر اهورايي. بينديشيم.مرا ببخشاييد

  • مهمان - مهمان

    با درود به نگارندگان، بسیاری چیزها درهستی حکمت است و اگر انسان این حکمت هارا بداند با خداآیاکاملا یکسان نخواهد شد؟ اگر چه پس از گذراندن نه9 پایه عرفان و طی نمودن مراحل هفت امشاسپندان و رسیدن به این مراحل تا حدودی از آن آگاه خواهد شد ولی آخرین نکته آن باقی خواهد ماند که باید با دانش و بینش و وجدان هشیار حکمت های بسیار را در یابیم نه اینکه هر چیزی را زیر سوال ببریم.

  • مهمان - مهمان

    جناب سياوش با سلام : مي شود اين نه پايه را بربشماري و بفرمايي هفت مرحله امشاسپندان در طول يكديگرند يا در عرض هم؟ كلي گويي بس است . اين حكمت بسيار بر اساس وجدان هشيار كدام است نشانش دهيد. اندكي واقع بين و با پشتوانه بينگاريم نه كلي گويي و بدون شواهد و مدارك اظهار فضل كنيم.

فرتوری از نگارخانه

payanjam12vahman1_20130210_547989858267.jpg

تبلیغ ویژه

واپسین نوشته ها

گزارش تصویری

پیوند ها

خبرخوان یافت نشد

تبلیغ 2