خدا، هستی اندرونی دل ما است و ما پرتویی از فروغ جاودان او هستیم
سیامك - آفرینش برای چیست؟ برخی گویند برای تكامل مینُوی... ولی چرا؟ مگر خدا كامل نبود كه آدم دَد را بیافریند و سپس برای رسیدن به تكامل مینُوی، او را به چالش بكشد و ببالد؟ مگر سرانجام نه اینكه پس از مرگ، آدمی آن چیزی را آموخته، كه خدا بیكران برابر آن را میداند؟ پس این بازی برای چیست؟ برای كیست؟
نیستی میآفریند، اگر نامطلق باشد و نمیآفریند اگر مطلق باشد. پس بیشك آفریننده "نیستی نامطلق" است و برای رسیدن به "نیستی مطلق"، هستی را آفرید و آن را به سوی مطلق شدن به چالش كشانده تا از درون آن، پرتویی از مطلق بودن را بر پردهی روزگار برآورد.
پرسش اینجاست چرا نیستی به دنبال مطلق است؟
چون نیستی تنها، در سروش مطلق است که میتواند گوهر نهادین درون خود را بنگارد. چرا؟ چون مطلق همان نقطهی ایستای فراز نیستی است كه پرتو او را به دست خود آشكار و برهان میكند. پس سرشت آفرینش خدا، هستی را آفرید تا آن را به سوی مطلق بپروراند و از آن اَبَر نگارهی شكوهمند خود را پدید آورد.
چرا نیستی باید خود را بنگارد؟
در اینجا فلسفهی اشو زرتشت همراه با زُروان، به یاری میآیند.
زُروان كیست: " زُروان خدای زمان است. او از هیچ آفریده شده است، ولی آفرینندهی همه چیز است." نكتهی كلیدی و فرزانش چند هزارساله با هوشمندی در واژهی "هیچ" پنهان شده است. هیچ همان زُروان یا آفریننده است. پس هیچ خود را آفرید، تا آفریننده باشد، چون سِرشت آفرینش باید بیافریند تا معنی پیدا كند و نبودن را آشكار كند. پس بودن یا نبودن پرسش نیست؛ زیرا بودن برونداد نبودن است.
چگونه بالیدن آدمی میتواند هستی مطلق را بپروراند؟
فلسفهی زرتشت راز دیگری را آشكار میكند و آن نیكی در برابر بدی یا روشنایی در برابر تاریكی است. اگر به پیرامون خود و به خود بنگریم، این دوگانگی را در همه چیز میبینیم. سپیدی در برابر سیاهی، عشق در برابر بیزاری، ستاره در برابر سیاه چاله، ماده در برابر پادماده... جنگ میان این دوگانگی است كه آدمی را به سوی بالیدن برمیانگیزاند.
این خروشِ فراز و فرود در كنار هم، هستهی بنیادین هستی یا روان آدمی را ریخت داده است. پس گیتی را با زات دوگانه آفرید و آدمی را با آرمان پردیس، به نبرد درونی خود فرستاد تا آغاز به بالیدن كند. تا آنجا كه پیلهی آفرینش و مرزهای تاریكی را پشت سر گذارد و به خودویرانگری و دگردیسی (مسخ) رسد. گوشزد، پردیسِ ایرانی دریافت مطلق شدن است و بهشت نیست.
آفرینش هستی و بالیدن آن به سوی مطلق، چه پیوندی با پرتو یا الهام "نیستی مطلق" دارد؟
اشو زرتشت میگوید: "خدا، هستی اندرونی دل ما است و ما پرتویی از فروغ جاودان او هستیم، پس با خِرد، درون خود را بكاوید تا او را بیابید." به دیگر سخن، خداوند سِرشت هستی را آنگونه بافت تا با نهاد خود درهم بپیچد و سپس هستی را به سوی مطلق شدن برانگیخت تا آفرینندهاش را به چالش بكشد و درپایان با او یكی شود. این همان الهام "نیستی مطلق" است؛ یك خواب بیهمتا زیبا همراه با شگرفانگیزترین پرتو، که در پایان از درون نهاد خدا به ریخت هستی مطلق، گوهر زیبای او را رسا و بیكم و كاست بر پردهی روزگار مینگارد.
كوتاه سخن؛ آفرینش، فرایند پیدایش بُعد جاودانهی خدا یا رُخش او است، كه بجز نبرد و ترازمندی میان نیكی و بدی و شناخت او به ژرفای بودنش یا نیستی مطلق به دست نمیآید. هرچند كه در پایان بهای آن برابر با خودگسستگی میان این دو است.
شاید آفرینش یک سراب است، ولی براستی پایان این داستان چیست؟
آیا هستی ترازمندی خود را از دست داده است؟ و یا آیا خدا برآیند خود، الهام نیستی مطلق را پیش از مطلق شدن هستی برآورده است؟ و یا آیا هنوز در راه هستیم؟

















نظر خود را اضافه کنید.
ارسال نظر به عنوان مهمان