قوانين ورود به دنيا - مقاله تخصصي در روانشناسي

  صاحب یک بدن شدن - در آستانه ی ورود به دنیا صاحب یک جسم می‌شوید. ممکن است از آن خوش‌تان بیاید و یا اصلا خوش‌تان نیاید. این بدن تا آخرین روز اقامت در دنیا متعلق به شماست. می‌توانید از توانایی‌های مختلف آن بهره ببرید یا بدون استفاده از آن سال‌های اقامت خود را در دنیا، بی‌مصرف بگذرانید.

ثبت‌نام در مدرسه ی شبانه‌روزی زندگی


این مدرسه در طول زندگی درس‌های فراوانی را به شما می‌آموزد. این فرصت برای شما فراهم می‌شود تا هر روز در این مکان آموزشی، درس جدیدی را یاد بگیرید. ممکن است به نظرتان برسد درس‌های ارائه شده غیرعاقلانه، سخت و دشوار و یا به درد نخور است اما فایده ی یادگیری آنها را  بعد متوجه خواهید شد.

 

شکست پل پیروزی است


رشد کردن، از آزمون و خطا تشکیل می‌شود. تجربیاتی که پس از یک شکست حاصل می‌شوند به اندازه ی شادی‌های پس از موفقیت، در رشد و بالندگی شما موثر هستند.

تکرار مرتب درس تا یادگیری کامل


درس‌هایی که باید بیاموزید در قالب‌های مختلف تا زمان یادگیری کامل به شما ارائه می‌شوند. وقتی درسی را فرا گرفتید به کلاس بالاتر می‌روید و درس دیگری آغاز می‌شود.

 

یادگیری پایان‌پذیر نیست.


هیچ قسمتی در زندگی وجود ندارد که در آن نکته‌ای برای یادگیری وجود نداشته باشد. تا زمان نفس کشیدن درس‌هایی برای یادگیری هست.

 

دیگران آیینه ی شما هستند.


اگر چیزی در وجود کسی هست که باعث نفرت یا دوست داشتن شما می‌شود، به خودتان مراجعه کنید. چون دیگران منعکس کننده ی رفتار و برداشت شما هستند.

 

توانایی استفاده از امکانات مختلف

تمام تجهیزات و توانایی‌های لازم در وجود اشخاص تعبیه شده و نحوه ی استفاده از آن‌ها در دست خودشان است. شما می‌توانید از موهبت‌های الهی بهره‌ بگیرید یا آن‌ها را بدون استفاده به حال خود رها کنید. انتخاب با شماست.

 

تمام پاسخ‌ها درون خودتان نهفته است.


هنگامی که خداوند مشغول خلق دنیا بود، سوالی را برای فرشتگان مقرب طرح کرد. خداوند از آن‌ها پرسید بهترین جا برای مخفی کردن راز زندگی کجاست؟

یکی از آن‌ها گفت: دفن در دل خاک تیره . دیگری گفت: پنهان کردن در قعر دریاها و اقیانوس‌ها. و فرشته ی دیگر گفت: آن را در کوه‌ها قرار بدهید. خداوند در جواب گفت: اگر راز زندگی در این مکان‌ها پنهان شود فقط عده ی کمی می‌توانند راز زندگی را کشف کنند این راز باید در دسترس همه  مخلوقات من باشد. پس لازم است این راز، در قلب تک‌تک انسان‌ها نهفته باشد. از آن روز تا به الان راز زندگی در قلب انسان‌هاست اما همه در جاهای دیگر به دنبال آن می‌گردند. تمام پاسخ‌ها در وجود خود انسان‌ها نهفته است. فقط باید به اعماق دل و روح خود نگاهی بیندازید. به نجوای دل و روح خود گوش فرا دهید و به ندای قلب خود اعتماد کنید.

 

نکاتی که باید همیشه در ذهن داشته باشید


-
اگر بر حسب اتفاق زندگی را شکستید آن را تعمیر کنید.

- اگر آن را امانت گرفتید به صاحب اصلی آن برگردانید.

- اگر آن را با ارزش می‌دانید از آن مخافظت کنید.

- اگر آن را آشفته و نامرتب کردید، دوباره به حالت منظم برگردانید.

- اگر نمی‌دانید چگونه از آن استفاده کنید به دفترچه‌های راهنما یعنی کتاب‌های مختلف و انسان‌های با تجربه مراجعه کنید.

- اگر در آن چیزی و یا نکته‌ای هست که ربطی به شما ندارد و مربوط به انسان دیگر است در آن دخالت نکنید.

- اگر انجام کاری یا به زبان آوردن حرفی، زندگی دیگری را خراب می‌کند، سکوت اختیار کنید.

 

تهيه و تنظيم  توسط بهروز خليلي

نظر خود را اضافه کنید.

ارسال نظر به عنوان مهمان

0
نظر شما به دست مدیر خواهد رسید
  • مهمان - mina

    مطلب جالب است ولی اگر کسی گوش دهد و انجام بدهد در این جامعه ما هستند کسانی که فقط منتظر خبریند تا زندگی کسی را خراب کنند

  • مهمان - مهمان

    شرح كوتاهي از نوشتار•
    انسان باشنده‌ای نیازمند است که تا نیازهایش برآورده نشود، آرامش ندارد. او برای برآوردن نیازهایش می‌کوشد و تا زمانی که این نیازها به درستی برآورده نشود، به رسایی (تکامل) نمی‌رسد.

    اگر بیراهه نرود و کششی را که هستی بخش دانا (اهورامزدا) درو نهاده گم نکند، در این کوشش کم کم بینش و شناختی پیدا می‌کند که عرفان نامیده می‌شود. او در می‌یابد که از خداست و به خداوند باز باید گشت. خودش را با هستی و هستی بخش یگانه می‌بیند، زیرا همه چیز از خداوند جان و خرد است و جز زیبایی و دلدادگی (عشق) چیزی در جهان نیست. در می‌یابد که در این راه بار امانتی بر دوش دارد که بایستی به مقصد برساند. چرا که خداوند به او دو نیرو و دو امکان با همه توانایی‌های بایسته داده است تا خودش راهش را برگزیند. اگر به سوی او رفت از بهترین زندگی (وهیشتم اهوم، بهشت) برخوردار خواهند شد، وگرنه در زندگی بد (دوژ اهوم، دوزخ) رنج خواهند برد. این شناخت زمانی کار ساز است که به فرهنگ تبدیل شود. پرورش فرهنگی از خانواده آغاز شده، در اجتماع ادامه می‌یابد. ادامه این پرورش فرهنگی بر دوش خود انسان است. فراهم کردن بستر بالش (رشد) فرهنگی انسان بر دوش رهبران و مدیران رده‌بالای کشور است. پیشنیه هزاران ساله ایران گرامی نشان داده است که کوتاهی در این خویشکاری (وظیفه) همواره کشور را به دام بیگانگان انداخته است.

    پيشگفتار:

    شناخت درست پيش و بيشتر از هر چيزي ارزشمندي دستاوردهاي يك راهكار را تعيين مي‌كند. آرامش گمشده همه انسان‌ها و تفاوت میان انسان‌ها در تعریف آنان از آرامش و راه‌های رسیدن به آن است. انسان نیازمند آفریده شده و به دلیل همین نیازهاست که اجتماع پدید می‌آید. نیاز احساس کمبود و یا نبود چیزی است که فرد باید آنرا فراهم نماید و یا برای بهبود و تکمیل آن بکوشد تا چند و چون (کمیت و کیفیت) زندگی‌اش بهتر شود [‏8 و ‏39]. تا زمانيكه انسان نتواند اين نيازها را برآورده سازد، نمي‌تواند به رسايي و خرسندي راستين برسد. نكته مهم آن است كه چگونگي و تراز برآورده شدن نيازها با توجه به ديدگاه‌ها و چگونگي پرورش انسان تفاوت مي‌كند [‏23، ‏24، ‏27، ‏28، ‏35 و ‏39]. پيشينيان دانشمندان اين دريا را در كوزه‌اي گنجانده، ساده و روان گفته‌اند كه آدم گشنه دين و ايمان ندارد. تفاوت در اين است كه كسي با ناني سير مي‌شود و كسي با هيچ خوراكي سير نمي‌شود. در اينجاست كه ارزش پرورش (تربيت) و شناخت (عرفان) نمايان مي‌گردد. پرسش اينجاست كه عرفان چيست. آيا عرفان نگرشي درونيست يا نامي بيروني؟ به سخن ديگر آيا هر كسي مي‌تواند عارف گردد يا بايستي ويژگي‌هايي داشت كه از هر كس بر نمي‌آيد. شايد بايستي هموند (عضو) گروهي ويژه بود، تا عارف شد؟ هر دانايي از ديدگاه خويش و به اندازه تواني كه داشته است، كوشيده تا انسان را بشناسد و راه‌هاي ‌رسيدن به آرامش را بيابد. نگارنده سر آن ندارد كه تاريخچه و آهنگ دگرگوني عرفان را بررسي كند، زيرا دانش درخوري در اين زمينه ندارد. اين پ‍ژوهش با باور به پويندگي دانش مينوي عرفان كه از كوشش انسان براي شناخت خويش پديد مي‌آيد، انجام گرديد. در اين نوشتار كوشش خواهد شد كه به اندازه توان عرفان زرتشتي و جايگاه آن در آرامش انسان بررسي گردد. براي بررسي گات‌ها كتاب آسماني زرتشتيان ، چند برگردان (ترجمه) فارسی ‍[‏1، ‏13، ‏15 و ‏20] از این آموزش‌ها همسنجی (مقايسه) و مفهوم آن ارایه شده است.

    1- چيستي عرفان

    واژه عرفان هم ريشه با عرفه و معروف به معني شناخت است. از ديگر سوي واژه‌ي دين از ريشه اوستايي دَاِنه (= ديدن) به معني بينش است. عرفان آن بينش و شناختي است كه انسان در كوشش براي شناخت خويش به دست مي‌آورد. اگر بیراهه نرود، خود را در آغاز راهی می‌یابد که یگانگی با همه هستی پیامد آنست. همان گونه كه نمي‌توان چرخ دنده ساعت (جز) را بدون شناخت جهان و مفهوم گذر زمان (كل) به درستي شناخت، انسان (جز) را هم نمي‌توان بدون شناخت هستي، سازنده هستي و پيوند هستي با هستي بخش (كل) شناخت. با گذشت زمان و آميختن انديشه‌هاي گوناگون، شيوه‌ها و نام‌هاي گوناگون پديد آمد. بدينگونه عرفان از شناخت ساده هستي و هستي بخش به شيوه‌اي پر رمز و راز دگرگون گشت و نامي شد براي گروهي ویژه [‏10، ‏19 و ‏36]. از یک سوی عارفانی چون حافظ و امام خميني لاف عقل و طامات بافی هم عصران خویش را به داوری خداوند سپرده، در آرزوي یگانگی با هستی و هستی بخش به پاكي خرابات و ميخانه روی آورده، از مدرسه و مسجد روي گردان می‌شوند. از دیگر سوی در زندگی نامه ابن سینا آمده که در زمان وی عرفا در دین کاهلی می‌کردند. بنابراین پدر وی که از دانشمندان (علمای) بزرگ زمان خود و مسلمان باورمندی (معتقدی) بود، نخواست و نگذاشت که وی نزد عرفا آموزش ببیند. پس او را به چند عالم سپرد که آموزش ببیند[‏9]. گروهی [‏2، ‏3، ‏4، ‏10، ‏16، ‏19، ‏21 و ‏36] عرفان امروزین را دنباله عرفان زرتشتی می‌دانند. برای نمونه خرابات را دگرگون شده واژه خورآباد به معنی آتشکده می‌دانند. آنها بر این باورند که نام صوفی از کمربند پشمینه‌ای گرفته شده است که زرتشتیان برای نشان دادن کمر بستگی به راه و روش خدایی به کمر می‌بندند. پیر مغان و مصمغان همان موبدان موبد است. نور و آتش که پرستش‌سوی زرتشتیان است به این دلیل در عرفان جایگاهی والا دارد که در گات‌ها نشانه کشش (هدایت) خدایی[‏30] است که در نهاد انسان نهادینه شده تا انسان را به سوی خدا راه بنماید. جایگاه بنیادهای فلسفی و بسیاری نشانه‌های دیگر زرتشتی در عرفان نا زرتشتی را بایستی از راه هم سنجی به دست آورد.


    2- گات‌ها و عرفان زرتشتي

    2-1- نیازهای انسان

    خداوند جان و خرد نخست از فروغ خویش جهان را روشن (7-31) ساخت سپس هنجارهستي، آنگاه اين جهان شادي بخش (6-44؛ 3-47؛ 6-48) را بر پايه هنجار هستي آفريد. رسيدن به خرسندي و آرامش آرماني است كه اشو زرتشت پيامبر براي آن به پيامبري برگزيده شد (1-30 2 و 1-31). در هنجار هستي (اَشا وهيشتا ) هر باشنده‌اي (موجودي)، براي بهره‌وري بهينه نيازهايي دارد كه راه‌هايي براي برآورده شدن آنها نيز هست. نتوانستن يا ندانستن راه هماهنگي با هنجار هستي سبب نا به هنجاري و به سخن ديگر ناآرامي و پريشاني مي‌شود (گات‌ها:11-31؛ 10 و 9-34).

    2-1-1- دانش و هنجار هستی

    هر كس بايستي بكوشد تا هنجار هستي (= اردیبهشت) را شناسايي و كردار خود را با آن هماهنگ نمايد. همچنين خرد خويش را با منش نيك (=بهمن) هماهنگ ساخته، به سوي خداوند رسا (= خرداد = كمال) گردد (گات‌ها: 2 و 1-28؛ 11-34؛ 2-49؛ 11 و 10-50). از آنجا که هر دانشمندی می‌کوشد که بخشی از هنجار هستی را بشناسد، شناخت و هماهنگی با هنجار هستی به سخن امروزین دانش علم) خوانده می‌شود. خداوند آزادي و توانايي‌هاي بايسته را به مردم بخشيده است تا خود راه خويش را برگزينند (6، 5 و 2-30 ؛ 10 تا 2-31؛ 9-45؛ 5 و 4-49). بنابر هنجار هستي هر چيز كه يك نفر را به خداوند نزديك مي‌سازد، براي ديگران نيز آباد كننده و شادي بخش است. هر چيز هم كه كسي را از خداوند دور مي‌سازد، براي ديگران نيز زيان و رنج به بار مي‌آورد[27، 31 و ‏32]. بنا بر هنجار هستی، هر راهي كه انسان برگزيند، پيامدي دارد كه به خود او مي‌رسد (14 تا 12-51). هر كه به ديگران نيكي كند، خود خرسند مي‌شود (2 و 1-43)، هر كس هم كه بدي كند، خودش دچار زندگي بد مي‌گردد (11 و 8 و 6-46). از آنجا كه دروغ وجدان دروغكار را تيره مي‌نمايد (11-49)، هرچند ثروتمند باز هم به ديگران، حتی دوستانشان، زيان مي‌رساند ولي راستكار، هرچند فقير، دوست خوبي براي ديگران، حتی دشمنانشان، است (4-47). نيك انديشِ نيك دانشي كه براي افزايش توانايي خانه، شهر يا كشور از روي راستي كوشش مي‌كند، فرزانه‌ي پيش‌رونده‌اي است كه درمان بخش زندگي بوده (19-31)، با كردار خود مانند خداوند مي‌گردد (6-31؛ 3- 43 ؛ 9 و 1-44 ؛ 3-48 ).

    2-1-2- دلدادگی

    علت دیگر ناآرامی انسان ترس از تنهایی است. دلدادگي (عشق)، ايمان و آرامش آن چنان بهم وابسته‌اند كه نمي‌توان آنها را از هم جدا كرد. اين همبستگي در معني و مفهوم واژه اسفند خودنمايي مي‌كند. اسفند كه در زبان اوستايي سپنتا آرْمَ ايتي خوانده مي‌شود، آن آرامش پيش برنده (افزاينده) اي است كه از دلدادگي، دانش و ايمان به دست مي‌آيد[‏31‍]. زيبايي‌ها دوست داشتني هستند و سازنده اين زيبايي‌ها خود هر زيبايي را به كمال دارد. پس عشق به زيبايي‌ها عشق به خدا را در پي دارد . از شرايط عشق، شناخت معشوق و احساس مسئوليت در برابر آنست [‏23]. شناخت و احساس مسئوليت در برابر خداوند به انسان اين آرامش را مي‌دهد كه در پناه دانايي هستي بخش و توانايي مهربان سرانجام به آرامش هميشگي دست خواهد يافت. بدينگونه چنين عشق پاكي انسان را به سوي خدا رسا مي‌سازد (1-31 ؛ 6 و 2-33 ؛ 7-34 ؛ 6-51). اين همان كشش و جذبه‌اي است كه تبعيض و بيگانگي‌ها را مي‌زدايد، همه را به هم مي‌پيوندد و بدي‌ها را پاك مي‌سازد [‏43]. چرا كه انسان باشنده‌اي خودآگاه است. او از خود و از همنوعانش، از گذشته و امكانات آينده‌اش و از تنهايي و جدايي‌اش آگاهي دارد. تمام اينها هستي پاره پاره‌اش را به زنداني تحمل ناپذير بدل مي‌سازد. بنابراين عميق‌ترين نياز انساني، غلبه بر جدايي و رها شدن از زندان تنهايي است. آرزوي پيوند به ديگران اساس نيرومندترين كوشش بشري است. اساسي‌ترين شوقهاست و اينجاست كه دلدادگي (عشق) پديدار مي‌شود. در هنگام دلدادگي (عشق ورزيدن)، انسان خود و ديگري را كشف مي‌كند، انسان بودن را كشف مي‌كند. عشق شناور شدن دليرانه در تجربه پيوند است. بنا بر دانش روانشناسي عشق چيزي است كه از بنيادهاي (عناصر) بخشيدن (نثار كردن)، دلسوزي، احساس مسئوليت، احترام و دانايي برخوردار است. توانايي مهر ورزيدن به رشد و تكامل صفات و منش شخص بستگي دارد [‏23]. بنابراين كسي مي‌تواند به عشق راستين برسد كه به تكامل انساني رسيده باشد و يا آنكه عشقي راستين است كه عاشق را به تكامل انساني برساند‍]‏31 و ‏38]. شاید به همین دلیل است که زندان انفرادی یکی از سخت‌ترین تنبیه‌‌هاست ولی این تنبیه بر آنها که ایمان دارند، تاثیری ندارد.

    2-1-3- هدفمندی و دنیای دیگر

    علت ديگر مرگ و در كنار آن پوچي و بي‌هدفي است. انسان موجودي است بي‌نهايت گرا و كمال خواه. او در هيچ زمان و به هيچ اندازه‌اي خرسند نيست. مرگ پايان بي چون و چراي همه اميدها و آرزوهاي انسان خاكي است. هيچ قدرت، ثروت يا دانش بشري نيست كه بتواند اين سرنوشت ناگزير را براي هميشه دگرگون سازد. تني كه آن همه براي پوشاندن، آراستن و سير كردنش تلاش شده بود، پس از مرگ تنها لاشه‌اي بدبو و نفرت انگيز مي‌شود. در اين جهان ديگر همه چيز پايان مي‌يابد و آينده‌اي نيست. اينگونه، زندگي پوچ و هر تلاشي بيهوده خواهد بود. هر نيرويي كه بدست آورد، هر ثروتي كه بياندوزد، هر دانشي كه بياموزد، پس از نابودي تن ديگر چه فايده‌اي دارند؟ پس چرا انسان اين همه بكوشد و رنج بكشد؟ براي هيچ؟ براي يك پايان بزرگ؟ پس چرا آنگونه كه تن مي‌خواهد زندگي نكند؟ از همه چيز كه بگذريم، اين زندگي پوچ و بي معني براي چه پديد آمد؟ چرا انسان مي‌آيد و چرا مي‌رود؟ از كجا به كجا؟ چرا از يك ويروس تا يك نهنگ همه در اين چرخه مرگ و زندگي اسير هستند؟

    انسان بايد در پي هدفي به سوي رسايي برود (6-31 ؛ 5-33 ؛ 2- 34 ؛2- 43 ؛ 17-44 ؛ 5-45 ؛ 16- 46) و [‏24، ‏39 و ‏42]. اگر انسان به شهرياري (شهريور)، دانايي (بهمن) و قانونمندي (اردیبهشت) خداوند ايمان داشته باشد و براي خرسندي او نيايش كند به آرامش دست مي‌يابد (3، 4و 7- 28؛ 2- 32؛ 4-33 ؛ 2و1-47 ؛10و5- 49 ؛ 2-51). چنين باوري در هر بار نيايش و در هر بار انديشيدن به هنجار آفرينش ناخودآگاه به انسان هشدار مي‌دهد كه هر جز از مجموعه منظمي همچون جهان و آنچه در آنست با دقت شناسايي شده است. جايگاه، وظيفه و زمان انجام وظيفه هر جزء به خوبي بررسي و گزينش گرديده است. بنابراين سازنده چنين مجموعه منظمي، بسيار دانا و براي ساختن آن بسيار تواناست. چنين سازنده دانا و توانايي هيچ چيز را بيهوده نيافريده و از آفرينش هر چيز هدفي داشته است ( 6-43 ) همچنين [‏22، ‏24 و ‏28]. پس زندگي انسان نيز بيهوده و بي‌هدف نيست. چنين سازنده دانايي از نيازهاي راستين آفريده‌هاي خود آگاه و در هنجار هستي راه‌هاي برآورده شدن آنها را نيز آفريده است. اين سازنده دانا آن اندازه تواناست كه مي‌تواند از سرتاسر هستي نگهداري كرده، پاداش و پادافره (مجازات) هر چيزي را به خوبي بدهد ( 5- 49).

    ايمان به دنياي ديگر، به انسان مي‌آموزد كه مرگ مُهر پايان بر همه چيز نيست، بلكه آغازي در جهاني ديگر، رهايي از زندان تن و ادامه زندگي در جهان من [‏33] است. بدينگونه انسان آرمان گرا به هدفي بسيار رسا دست مي‌يابد كه تا هميشه مي‌تواند به سوي آن ببالد. خداباور به سوي خدا در فرآيندي شركت مي‌كند كه پايه‌هاي آن خرد دوستي، ايثار و از خود گذشتگي است. او با اينكار به رساترين دلدادگي (عشق) در نتيجه به بهترين آرامش دست مي‌يابد [‏23]. كردار چنين انساني خرسندي و خوشبختي ديگران را در بردارد و خود نيز خرسند مي‌گردد (16-31 ؛ 1-43 ؛ 17و10-44)، (هفت‌ هات [‏14، ‏15 و ‏20]: هات‌هاي 39 بند 5 و 50 بند 8) همچنين[‏17، ‏22، ‏25، ‏38 و ‏45]).

    با وجود چنین باوری به خداوند یگانه در بینش (عرفان) زرتشتی، شماری از استادان بویژه استادان حقوق در دانشگاه‌های معتبری چون تهران و قم، زرتشتیان را آتش پرست [‏29 و ‏34] و شماری از علمای اسلامی زرتشتیان را نجس می‌دانند . بنا بر باور ایشان، در حکومت اسلامی زرتشتیان اجازه ندارند که برای خویش نیایشگاه (معبد) بسازند و يا فرزندانشان را گمراه کرده، به دین خویش فرا بخوانند. فرزندان ایشان بایستی پس از بلوغ و رسیدن به درک و آگاهی، خود دینشان را برگزینند [‏29].

    2-2- فرهنگ عرفانی

    عرفان زمانی کارگشاست که در فرهنگ مردم جایگاهی درست بیابد. فرهنگ را نيروي پيش برنده مردم و جامعه دانسته‌اند كه در ژرفاي درون ايشان نهادينه شده است [‏37]. در واژه نامه معين آن را ادب و هنر و ادب كردن مردم معني كرده‌اند. استاد برومند سعيد[‏7] در پژوهشي اديبانه آن را از دو بخش فر + هنگ مي‌داند. فر پيشوندي به معني پيش و جلو رفتن است و هنگ دگرگونه‌اي از سنگ به معني متانت و سنگيني است[‏37]. فرهنگ زماني پديدار می‌شود که آموخته‌ها در منش مردم نهادینه گردند. بدینگونه مردم از آن آموخته‌‌ها در زندگی خود و یا درون جامعه بهره می‌برند، بدون آنکه نیازی به فشار بیرونی برای بکار بستن آن باشد.

    2-2-1- رهبری و پرورش فرهنگی

    منش انسان در خانواده ساخته می‌شود. نقش خانواده در نهادینه کردن بنیادهای فرهنگی آنچنان بزرگ و با ارزش است که در این مقاله گنجانده شدنی نیست. انسان پس از خانواده پاي در جامعه بزرگتری به نام اجتماع گذارده، در آنجا توانايي‌هايش را هم مي‌آزمايد و هم افزايش مي‌دهد. اگر جامعه شرايط بهينه را نداشته باشد، اين جوانه‌ها خشك گرديده و درخت برومندي نخواهند شد.نخستين نكته در هر جامعه‌ رهبري (مديريت) آن است. این بار امانت بر دوش رهبران و مدیران کلان کشور است که با شناسایی به هنگام از زیان بدکاران پیشگیری و در سود رسانی به نیکان یاری رسانند. تاريخ ايران گواه آنست كه هرگاه رهبران و مديران كلان كشور در اين وظيفه كوتاهي كردنده‌اند، كشور به دست بيگانگان افتاده است. نكته مهم آنست كه مردم ايراني از ديدگاه فرهنگي نه تنها شكست نخورده‌اند، بلكه فرهنگ خود را به مهاجمان ديكته هم كرده‌اند[‏37 و ‏44]. در هات 29 مي‌بينيم كه براي نجات جهان زنده از ستم (ناامني) و بيداد (بي عدالتي)،بهترين راه داشتن واسْتْرَ (رهبر) است.

    واسْتْرََ یا واسْتْرْیا از ریشه وَسْ به معنی پوشاننده و آبادکننده یا آبادگر است. او نیایشگر درست کرداری است که با هنجار هستي (اشا وهيشتا) هماهنگ بوده, با بهترین دانش و بینش خود اهورامزدا را دوست دارد (6-33)، به سخن دیگر عارف است‌. مهمترین ویژگی او خدمت به دیگران است. او اندیشه‌وری نیک منش و دانشمند است که برای پیشرفت جهان کوشش می‌کند (3-33). او گسترنده پیام نیک اهورایی, افزاینده منش نیک و همواره در پیشرفت بوده, آبادی و شادی به ارمغان می‌آورد (9,10-31). واستر دو چهره دارد: اَهو و رَتو.

    واسترَ رتو یعنی سروری راستکار, فروتن, آبادکننده, دادگر, داور راست, دارای خرد نیک و از روی دانش تواناست (5-51). او با گسترش و پرورش راستی, به جهانی ان توانایی می‌بخشد و جهان را پیشرفت می‌دهد (2-29). رَتو که در پهلوی رَت و در فارسی رَد خوانده می‌شود, به معنی دانا و خردمند و برتر از همگنان است [‏13 و ‏15]. اشو زرتشت خود رتوای برگزیده‌ي خداوند است (2-31). رد دانا و درمان بخش زندگی بوده (16-44)، با آرامشِ افزاینده حقیقت را در می‌یابد (6-43). او با راستکار و دروغکار با بهترین دادگری, برابر با قانون آفرینش (داد) رفتار می‌کند (1-33).

    واستر اَهو (هستی بخش, جان و زندگی) نیز است. اهو در شماری از بند‌های گات‌ها (9-30, 20-31 و 15-34) به معنی زندگی است ولی در بسیاری از بندها در کنار رتو به عنوان دو گونه از رهبری بکار برده شده‌ است. اهو سرور راستکاری است که با جان و دل (4-46), به خواست خودش و آزادانه با بدکاران به رویارویی و مبارزه (4-46) می‌پردازد و کج باوران و به خواری کشندگان راستکاران را که بنده هوس هستند، ناکام می‌سازد تا در شهریاری مزدا به درویشانی که با راستی زندگی می‌کنند, بهتری ببخشد (9-53). کردار او برابر با آیین (داد) مزدایی است و با دانش دین برای زندگی و جهان بهتر کوشش می‌کند (10-31, 19-51). او داور کردار مردم است (8-31, 9-46). او در نهاد خویش منش نیک را دریافته و همیشه در زندگانی بکار می‌بندد (5-53). هنگامي كه به كشورداري مي‌پردازيم، نيازمند فردي توانا هستيم كه بتواند وظايف خود را به درستي انجام دهد. واژه‌هاي شهريار، شاه و شهريور از بن اوستايي خْشي به معني توانستن، يارستن و سلطه داشتن، ساخته شده‌اند. شهرياري نيز مانند هر چيز ديگر دو شكل دارد. شهريار بد (دوش خْشَتْر) و شهریاری نیک و برگزیدنی از منش نيك، آرامش پيش‌برنده (عشق و ايمان) برخوردار نيست (2-49)، با بدخردي خشم و رشك را مي‌افزايد (4-49) و ويراني به بار مي‌آورد (14 و 13- 32). کوتاه سخن آنکه عارف نیست.

    در جهان‌بيني زرتشتي شهرياري ستودني از آن خداوند است (9-28 و 10-45) كه حتي بر دروغكاران نيز شهرياري مي‌كند (9-48). او از شهرياري خود توان انجام وظيفه به شهرياران نيك بخشيده (4-51) تا با پيش‌برنده‌ترين آرامش، منش و دانشِ نيك آن را گسترش دهد (21-31؛ 15 و 11 و 10-34؛ 1-43 ؛ 5-48) و براي انسان‌ها پناه و پشتيبان بوده، نيروي رواني و پايداري تن آنها را افزايش دهد (14،13، 10، 8 و 6-43؛ 9-44 ؛10-45) . شهريار نيك بايد از راه نيايش خود را باز شناسد (1-51)، داراي آرامش دروني بوده، با دانش، گفتار، كردار و بینش خود راستي را افزايش دهد (21-51). با جان و دل با بدباوران، مخالفان راستي و با خشم و نفرت دروغكاران (12 و 11-48) مبارزه كند. براي زنان و مردان رامش، آشتي، آبادي و خانه [آشيانه] نيك (11-48؛ 3 و 2-50؛ 9 و 8-53) و براي درويشان (= مستضعفان) باز آبادي خرابي‌ها، پيشرفت و زندگي بهتر فراهم آورد (9-53). چکیده سخن آنكه شهريار نيك مردم را به سوي خدا راهبري مي‌كند (4-50). در این جهان‌بینی هر انسان بایستی شهریار باشد و شهریور را در خویش افزایش دهد.

    2-2-2- آموزش

    بايستي دانشمند پيام انديشه برانگيز خداوند را به مردم بياموزاند (7-28) مبادا كه آموزگار دروغين و دروغكارِ بد دانش مردم را گمراه سازند (17 و 6-31 ؛ 1-45). زيرا آموزگار بد سخنان دين را تحريف مي‌كند، زندگاني خردمندانه را تباه مي‌سازد. دروغكاران را چون مردان و زنان پارسا، بزرگ جلوه مي‌دهد (12 و 9-32). دانشِ نيك از دريافتن (پژوهش) و هماهنگ شدن مداوم با هنجار هستي پديد مي‌آيد (12-43 ؛ 3-48)، دروني است (18-51) و به خرسندي مي‌انجامد (19-31 ؛ 16-51). بايستي دانشمند به دانشجو بگويد كه پيش روي هر انسان دو راه هست. در راه راست، انسان با نماز و نيايش درست، با منش و دانش نيك و دلدادگی به سوي خدا رفته و با او يكي مي‌شود. راه ديگر دروغ است و انسان را از پيشرفت به سوي خداوند باز مي‌دارد (20-31 ؛ 10 تا 7-50 ؛ 11 تا 9-51).

    2-2-3- خود سازي

    انسان هم مسوول است كه برای بهينه ساختن خود بكوشد. بهترين راهكار براي خودسازي نماز(به معني گرايش، ميل) و جشن (به معني ستایش و نيايشِ همگاني) است. ستايش و نماز راستين انديشه برانگيز بوده، انسان را به سوي بهترين انديشه، نيك‌ترين دانش و افزاينده‌ترين آرامش و با بهترين ايمان به سوي خداوند راهنمايي مي‌كند. انسان را از بي‌ايماني، كج انديشي، بدانديشي و فريب باز داشته دروغ و بدترين انديشه را از پهنه جهان دور مي‌كند (2 و 1-28 ؛ 4-33 ؛ 10 تا 7-50). انسان با پرورش شش پرتو اهورايي در خودش مي‌تواند به سوي خداوند به رسايي برسد: بهمن (منش نيك)، ارديبهشت (بهترين هنجار و دانش)، شهريور (شهرياري برگزيدني، تسلط نيك بر نفس و هر چيز ديگر)، اسفند (آرامش پيش‌برنده‌اي كه از دانش، عشق و ايمان پديد مي‌آيد. همان چيزي كه به عربي اطمينان قلب ناميده مي‌شود زيرا در گاتها آرمئيتي در اثر ستايش خداوند بدست مي‌آيد و در قرآن مجيد نيز آمده است كه دل با ياد خدا آرام (اطمينان) مي‌يابد [‏25].)، خرداد (رسايي و كمال) و اَمرداد ( بي مرگي و جاودانگي، مرداد به معني مرگ و نابودي) [‏5، ‏6، ‏40 و ‏41]. این همان چیزی است که عرفان راستین خوانده شده است. شيخ شهاب‌الدين سهروردي (شيخ اشراق) كه در كتاب حكمت اشراق، خود را زنده كننده آيين اشراقي عقلي زرتشت مي‌خواند، اين صفت‌ها را انوارِ نورالانوار يا شيدان شيد يا اورمزد مي‌خواند. او بر اين باور است كه هر گاه اين نور‌ها در دل كسي گرد آيد، شيدان شيد همچون نور سفيد از جمع آن شش در دل وی طلوع (شرق) پيدا مي‌كند [‏2، ‏3، ‏4، ‏11، ‏12 و ‏21].


    3- فهرست منابع:

    1. آذرگشب، فيروز. گاتها ـ سرودهاي زرتشت (ترجمه و تفسير). سازمان انتشارات فروهر. جلد نخست.1351، جلد دوم 1359.

    2. ابراهيمي، غلامحسين. شعاع انديشه و شهود در فلسفه سهروردي. انتشارات حكمت. چاپ دوم. 1366.

    3. ابن هروي، محمد شريف نظام‌الدين احمد (مولف). ضيايي، حسين (متن انتقادي و مقدمه) . انواريه- ترجمه و شرح حكمت الاشراق سهروردي. انتشارات اميركبير چاپ نخست.(نوشته شده در سال 1008 ه.ق. بازنويسي از روي نسخه خطي كتابخانه برلين نوشته شده به سال 1265 ه.ق). 1358.

    4. امام، سيدمحمدكاظم. فلسفه در ايران باستان و مباني حكمت الاشراق ـ افكار، آثار و تاريخچه زندگاني سهروردي- انتشارات بنياد نيكوكاري نوريابي. 1353.

    5. ايراني سليستر، دينشاه. اخلاق ايران باستان. سازمان انتشارات فروهر. چاپ چهارم. 1351.

    6. ايراني سليستر، دينشاه. فلسفه ايران باستان. سازمان انتشارات فروهر چاپ پنجم. 1361.

    7. برومند سعيد، محمد جواد. ريشه شناسي و اشتقاق واژه فرهنگ. انتشارات مركز كرمان شناسي. 1384.

    8. بی نام، دوره بهداشت روانی و آسیب‌های اجتماعی، دوره آموزش مدیران مه

فرتوری از نگارخانه

abanganesfahan3_20091028_176740945316.jpg

تبلیغ ویژه

واپسین نوشته ها

گزارش تصویری

پیوند ها

خبرخوان یافت نشد

تبلیغ 2