نهاد ورزش زرتشتیان یزد چگونه باشد تا کارایی و اثربخشی بیشتری داشته باشد.       بیاییم با نقد کردن و نقد شدن  همیشه تر و تازه باشیم  

       رشید شهرت - جهان امروز، جهانی است که در آن عملکرد موفقترین انسانها، گروه ها، شرکت ها و... هر روز نقد می شود، نقدهایی که برخورد درست با آن باعث موفقیتهای بیشتر خواهد شد.

در برخی جاها نیز، نگاه به نقد آنچنان محدود است که منتقد چه بخواهد و چه نخواهد به مخالف تبدیل می شود،  اعتراض به یک عملکرد و نقد آن، با پاسخی خشمگینانه و تهدیدآمیز مواجه می شود، به گونه ای که انسان با خود می اندیشد شاید قتلی صورت گرفته است، نتیجه ی این برخورد، محافظه کار شدن است، انباشت انتقادات و به مخالف تبدیل شدن است و در نهایت باعث می شود تا امکان پیشرفت بیشتر از بین برود.

پرسش اینجاست که آیا جامعه ی کوچک ما زرتشتیان نیز دچار این کاستی است؟ بیایید با مرور یک نمونه کمی به اصل مطلب نزدیک تر شویم.

بخشی از عملکرد سازمان و باشگاه جوانان زرتشتی یزد در چند ماه گذشته به نوعی مورد نقد قرار گرفت، نقدی که منکر سابقه و موفقیتهای این نهاد نبود بلکه در واقع به جایگاه مهم آن در جامعه زرتشتیان یزد اشاره می کرد.

اما چه بر سر این نقد آمد، گروهی در سازمان و باشگاه آن را در حد براندازی تعبیر کردند و سخت ترین برخوردها را داشتند، برخوردهایی که می توان در پاسخ هیات مدیره باشگاه بخشهایی از آن را دید.

گروهی از مخالفان باشگاه که شاید زمانی منتقد بودند نیز تلاش کردند تا با استفاده از حربه هایی همچون کامنتها، حرفهایی که در دل داشتند را بدون نام و نشان و با چاشنی زیاد و شاید به دور از واقعیت بر زبان بیاورند.

در نتیجه نقدی که می توانست باعث بهتر شدن اوضاع شود، ما را به سمتی برد که خشمگین تر از قبل باشیم، از یک سو گروهی تمامیت ارضی خود را در خطر ببینند و گروه دیگری نیز فرصتی بیابند تا اعتراضهایشان را بیان کنند، اعتراضهایی که سالهاست کسی به آنها گوش نداده است و در نهایت نیز در این بازی کسی پیروز خواهد شد که قدرت بیشتری داشته باشد.

با وجودی که شاید دیگر فایده نداشته باشد، اما بیایید ببینیم نهاد ورزش زرتشتیان یزد چگونه باشد تا کارایی و اثربخشی بیشتری داشته باشد.

یکی از واقعیتهای انکار ناپذیر جامعه ما، کاهش جمعیت است، اتفاقی که در کنار همه ی مشکلاتش می تواند با برنامه ریزی درست به یک فرصت تبدیل شود، کاهش جمعیت باعث می شود تا امکانات موجود ما برای باقیمانده زرتشتیان نه تنها کافی که در برخی از زمینه ها، بیش از حد نیاز باشد، البته با این پیش شرط که به درستی آنها را مدیریت کنیم.

اما آیا ما در زمینه ی ورزش، مدیریت درستی داریم؟ با وجود اینکه نهادهای زیادی در یزد به ورزش توجه می کنند و در این زمینه هزینه می کنند آیا تمرین تیمهای ما دائمی است و در طول سال ادامه می یابد؟ آیا در تمرین ها از مربی کاربلد و باتجربه بهره می بریم؟ آیا برای رده های کودکان و نوجوانان برنامه مناسبی داریم؟ آیا به رشته های انفرادی توجه می کنیم؟ هدف مان از هزینه کردن در ورزش چیست؟ سلامتی و نشاط؟ رسیدن به ورزش قهرمانی؟ یا کسب مقام در جامهای داخلی زرتشتیان؟

در واقع ما امروز به یک مدیریت یکپارچه ورزشی نیازمندیم، مدیریتی که از سوی نهادهای زرتشتیان این حق را داشته باشد که به برنامه ریزی در زمینه ی ورزشی بپردازد و در این راه مورد حمایت قرار بگیرد و امکانات کافی را در اختیار داشته باشد و منطقا این مدیریت می تواند در سازمان و باشگاه جوانان زرتشتی یزد شکل بگیرد، نهادی که در واقع از دیرباز با چنین هدفی شکل گرفته است. نهادی که با حمایت نیک اندیشان زرتشتی امکانات مناسبی را در اختیار دارد. نهادی که متعلق به ورزشکاران است و در حیطه ی ورزش گام بر می دارد.

بدین ترتیب می توانیم تمرینات هدفمند و مستمری در رشته های مختلف تیمی داشته باشیم، حتی اگر نیاز است از امکانات بیرون از جامعه در برخی از رشته ها بهره ببریم، می توانیم به دنبال استعدادیابی کودکانمان، تیمهای پایه ای خوبی را شکل دهیم، می توانیم فراتر از مسابقات داخلی زرتشتیان فکر کنیم، می توانیم روی بازیکنان برتر به صورت ویژه سرمایه گذاری کنیم. می توانیم در زمینه ی تربیت مربی و داور با برنامه عمل کنیم.

البته چنین پیشنهادی مشخصا مخالفان زیادی دارد، گروهی فکر می کنند این کار مداخله جویانه است و گروهی دیگر می اندیشند که سرمایه هایشان برای دیگران هزینه می شود و برخی نیز هنوز واقعیت کاهش جمعیت را لمس نکرده اند، در نتیجه با عکس العمل هایی روبرو خواهد شد اما به نظر نمی رسد که مطرح کردن آن اشکالی داشته باشد، در نهایت اگر تا دیروز به زعم گروهی بر شاخ نشسته بودم و بن می بریدم امروز کارتونی فکر می کنم و این هم اشکالی ندارد.

بیایید امیدوار باشیم که تحمل نقد در جامعه ی ما بیشتر و بیشتر شود، تا بتوانیم بدون هراس حرفهایمان را به زبان بیاوریم و پاسخش را بشنویم و در نهایت بهتر شویم.

 

 دراین راستا:

بايگاني نقد و بررسي جامعه  

 

 بیاییم با نقد کردن و نقد شدن  همیشه تر و تازه باشیم       

 

 

 

نظر خود را اضافه کنید.

ارسال نظر به عنوان مهمان

0
نظر شما به دست مدیر خواهد رسید
  • مهمان - مهمان

    آسیب های اجتماعی بطور کل در جامعه ورزش زرتشتیان دیده میشود دیگه نیازی نیست که بدنبالش بگردیم. در ماه فروردین موقع برگزراری یکی از مسابقات ورزشی در سالن ورزشی یگانگی تصمیم بر این بود که دو روز آخر جام بطور کامل سالن ورزشی برای بزم رقص و بی یند و باری استفاده شود (یک میلیون تومان ناقابل هم برای کف سالن خرج شد تا برای پایکوبی و رقص یالن آماده شود) که جوان عزیزمان ارشام درگزشت و این عمل غیر ورزشی انجام نشد و اینکه در جام ایران دخت یکی از جوان های زرتشتی که همه آن را و خانواده اش را بسیار خوب میدانند با تن کردن تی شرت مشکی و نوشته های رنگ زرد بسیار زشت در سالن ورزشی یگانگی حضور داشت (البته با مدیریت اعضای باشگاه و دیگر انجمن زرتشتی). عکس این اقا هم در سایت برساد پخش شد و همه دنیا دیدند که زرتشتیان چه ارزشی قایل هستند به ورزشکاران دختر خودشان. مقصر کی بود همان من و منیت بود و خواست پنهانی حیوانی اکثر افراد. در اولین جام ایران دخت که در سالن کسنویه برگزار گردید مربی تیمی چنان به بازیکنان اش در زمین ورزش روبروی همه ماساژ میدانند که همه ازش لذت بردند و این عمل تا این حد طول کشید که بعضی ها از شرم آور بودن این عمل سالن را ترک کردند. خودمان خواستیم که اینگونه شد حال تصمیم با خودمان است با حرف زدن که مسایل حل نمیشوند باید کار کرد سعی کرد . خانم فرخانی کسی است که تابلوی سیگار نکشید را دست گرفته بین سیگاری ها میخواهد سیگار کشیدن را منع کند حال که ما فهمیدیم که سیگار کشیدن بد است چرا لجبازی میکنیم جرا همان خصلت حیوانی مان را - منیت را میخواهیم به زور اجرا کنیم.این آخر و عاقبت ندارد داریم ریشه به تیشه میزنیم. کلی گویی کردیم طرفداری از خانم فرخانی نکردیم فقط میخواستیم اصل مطلب را برسانیم. یادمان باشد که افراد گذشته هم فردی نبودند که دلش برای جامعه و دین سوخته باشد فقط پست و مقام- توپوزی- گردن کلفتی -رانت خواری - تفرقه - اندیشه های اهریمنی...... اگه نسل آینده زرتشتی از این افراد باید الگو بگیرد و رشد کند پس نباید انتظار بیشتری هم ازش داشت. اخلاق فراموش شده ورزشی در جامعه اخلاق یکی از اصول و پایه های مهم و اساسی درزندگی میان انسان هاست. انسان ها موجوداتی اجتماعی هستند و به تنهایی نمی توانند به حیات خود ادامه بدهند. لازمه حیاتشان درکنار یکدیگر بودن است و داشتن رفتار و اخلاق پسندیده درمیان اجتماع است. چنانچه فردی در اجتماع دارای رفتار مناسبی باشد، متقابلاً طرف مقابل او نیز رفتاری مناسب از خود نشان می دهد و اگر چنین رفتاری درجامعه نهادینه شود، شخصیت تمامی افراد حفظ خواهد شد. همان طور که در اسلام هم به داشتن اخلاق و رفتار مناسب با دیگران تأکید فراوان شده است. حال اگر این هنجارها و اخلاقیات از سوی برخی افراد جامعه نادیده گرفته شود و به نوعی زیر پا گذاشته شود، با لطبع نیز بر دیگر افراد جامعه، تاثیر مستقیم خواهد داشت و موجب بروز ناهنجاری و رواج بی اخلاقی درجامعه می گردد. چنانچه این رفتار از گروه های مهمی از جامعه که بیشتر در دید عموم قرار دارند، مانند ورزشکاران، پزشکان، هنرمندان، مدیران و... سربزند طبعا ًبر روی کسانی که این قشر از جامعه را به عنوان الگوی خود انتخاب کرده اند و یا با آن ها در ارتباط مستمر هستند، تاثیر منفی خواهد گذاشت. بنابر این داشتن اخلاق مناسب درتمامی امور و مراحل زندگی از سوی افراد جامعه که در هر صنف و حرفه ای فعالیت می کنند، ضروری می باشد. امروزه نقش و جایگاه ورزش درسلامت جسم، روح و روان بر کسی پوشیده نیست و تمامی افراد جامعه به اهمیت فراوان آن واقفند. ورزش کردن فقط صرف انجام دادن فعالیت های بدنی روزمره نیست، بلکه آماده سازی ذهن، روح و روان را نیز در برمی گیرد. این بعد مهم ورزش کردن بر فعالیت های بدنی ارجحیت دارد، زیرا اگر ورزشکاری دارای بهترین شرایط بدنی بوده ولی از اخلاق شایسته ای برخوردار نباشد، دیگر یک ورزشکار محسوب نمی شود. بویژه این که به صورت حرفه ای ورزش را هم دنبال کند. دراین صورت ورزشکاران حرفه ای به واسطه حضور در میادین ورزشی و الگو بودن برای افراد جامعه به ویژه کودکان و نوجوانان، می بایست اخلاق را بیشتر از هر چیزی مدنظر قرار داده و آن را رعایت نمایند. به طور مثال، اگر ورزشکاری دریک رشته ورزشی همچون فوتبال به علت اینکه بازیکن تیم حریف بر روی زمین افتاده است و او موقعیت گل صد درصد را به خاطر آن بازیکن مصدوم به گل تبدیل نمی کند، بیشتر در ذهن تماشاگران اثر مثبت می گذارد یا عمل بازیکنی که در زمین بازی و آن هم در برابر چشمان میلیون ها بیننده مرتکب یک حرکت زننده می شود؟ متأسفانه درکشورمان هر روزه در عرصه ورزشی بر اثر یک حرکت بازیکن حریف که غالبا به صورت غیرعمد نیز صورت می گیرد، به یک جنجال بزرگ تبدیل شده و بازی تحت شعاع این حادثه قرار می گیرد. دراصل به خاطر حرکت ناشایست یک یا چند بازیکن که خود را حرفه ای هم می دانند، کل اعضای تیم شامل بازیکنان و مربیان و مجموعه آن رشته ورزشی، به زیر سوال می رود. در مجموع طی سال های اخیر متاسفانه ظرفیت های اخلاقی در ورزش کشور، روند نزولی را طی کرده و دیدگاه ورزشکاران از انجام یک دیدار ورزشی، صرفاً به یک دیدگاه قهرمانی منهای اخلاق انجامیده است. دراین صورت اولویت یک ورزشکار، فقط چهره شدن در میادین ورزشی و رسانه های جمعی است و باید فاتحه اخلاق در ورزش را خواند. در حالی که در گذشته نه چندان دور، اخلاق نقش محوری در ورزش ایفا می کرد و یک ورزشکار فقط به فکر قهرمانی تیم خود نبود و به عنوان یک بازیکن، خود را موظف به رعایت مسائل اخلاقی در تیم می دانست و به مربیان و بزرگان آن رشته ورزشی احترام می گذاشت. ولی امروزه، برخی بازیکنان دیگر برای بزرگترهای تیم و مربیان احترام چندانی قائل نیستند. حال کار به جایی رسیده است که حتی بازیکنان هم تیمی در یک رشته ورزشی نیز به دلایل مختلف رعایت اخلاق ورزشی را نکرده و به صورت علنی و آشکار در میادین ورزشی به یکدیگر بی احترامی می کنند. مشکل آن جا بیشتر می شود که مسابقات ورزشی به صورت زنده از صدا و سیما پخش می شوند و شاید انجام رفتار ناشایست ورزشکاران، به صورت ناخواسته از رسانه ملی منعکس می شود؛ که دراین صورت بر روی بینندگان تأثیر بدی خواهد گذاشت و تا مدت ها در ذهن آن ها باقی می ماند و متأسفانه گاهی این حرکات زشت در جامعه به شکل غیرمستقیم ترویج می شود. همین رفتار و حرکات ناپسندیده از سوی ورزشکاران موجب می گردد تا تماشاگرانی که در میادین ورزشی حضور دارند، تحریک شده و علیه ورزشکاران، داوران، مربیان و تماشاگران تیم مقابل از الفاظ زشت و رکیک استفاده نمایند. از سوی دیگر چنانچه ورزشکاران در میادین ورزشی رفتار، اخلاق و منش پهلوانی در برابر داوران، مربیان و ورزشکاران تیم حریف داشته باشند، طبعا بر روی دیگر ورزشکاران و تماشاگران تاثیر خوبی خواهد داشت. بنابراین حرکات ورزشکاران در میادین ورزشی، می تواند تأثیر عمیقی بر مخاطبان به ویژه نوجوانان و جوانان داشته باشد؛ چرا که این قشر از جامعه، ورزشکاران محبوب خود را به عنوان الگو و سرمشق انتخاب می کنند. دراین جا لزوم فرهنگ سازی بیشتر و نهادینه کردن اخلاق در ورزش از مقاطع پایه ضروری می نماید. یعنی این که فدراسیون ها و باشگاه های ورزشی می بایست علاوه بر پرورش و آماده سازی بدنی ورزشکاران از سنین کمتر، همزمان به فکر تقویت و سلامت ذهن و روح آن ها و در نتیجه ارتقای اخلاقی آنان باشند. از سوی دیگر هنگامی که نوجوان یا جوانی، ورزشکاری را به عنوان الگوی خود انتخاب می کند، علاوه بر اینکه دوست دارد مانند او در آن رشته ورزشی چهره موفقی باشد؛ علاقه مند است که اخلاق و رفتار او را در بیرون از میادین ورزشی نیز سرلوحه کار خود قرار دهد. مانند صحبت کردن، راه رفتن، لباس پوشیدن و... بنابراین لازم است ورزشکاران به این نکته مهم توجه داشته باشند که باید در تمامی مراحل، چه در میادین ورزشی و چه خارج از آن، مراقب رفتار و اعمال خود باشند. زیرا زیر ذره بین توجه نوجوانان و جوانان قرار دارند و تمامی حرکات آن ها توسط طرفدارانشان و حتی مخالفانشان تقلید می شود. در نتیجه بایستی حتما در کنار آمادگی جسمی، به فکر بالا بردن معنویات و اخلاقیات در خود باشند. داشتن اخلاق مناسب به ویژه در ورزشکارانی که در میادین ورزشی خارج از کشور شرکت می کنند، بیشتر نمود پیدا می کند و از حساسیت های بالاتری برخوردار است. چرا که آن ها به عنوان نماینده یک کشور در مسابقات جهانی محسوب می شوند و انجام هرگونه رفتاری از سوی آن ها، به نام کشورشان ثبت می شود. یعنی اگر در مسابقات دارای اخلاق و منش پهلوانی باشند، موجب افتخار عزت و سربلندی کشورشان خواهند شد و می توانند مروج فرهنگ و تمدن کشور خود در جهان باشند. اما چنانچه ورزشکاری رفتاری نامناسب توأم با بی اخلاقی در مسابقات داشته باشد، دید مردم جهان نسبت به آن ها و کل کشورشان بد می شود. بنابراین لازم است مسئولین ورزشی کشور با توجه به این موضوع مهم، از اعزام ورزشکاران بد اخلاق و کم ظرفیت به مسابقات جهانی جلوگیری نمایند. هرچند فدراسیون های جهانی در رشته های مختلف ورزشی دارای قوانین و مقررات انضباطی سختی هستند که با ورزشکاران متخلف به شدت برخورد می کنند و علاوه بر کسر امتیاز از ورزشکاران و توبیخ آنان، سهمیه کشور شرکت کننده نیز کاهش می یابد. بنابراین می بایستی تمامی رشته های ورزشی از جمله ورزش های گروهی و همچنین انفرادی، مشمول یک سری اخلاق حرفه ای در رشته های خود باشند و این موضوع در وهله اول در حوزه مسئولیت وزارت ورزش و جوانان و فدراسیون های مربوطه است که با تدوین و آماده سازی آیین نامه های اجرایی دقیق و مناسب و مطابق با فرهنگ و آداب و رسوم مرسوم در جامعه، نسبت به اجرای کامل و صحیح و بدون اغماض آن در برابر ورزشکاران متخلف و در مقابل نیز با اتخاذ شیوه های دیگر، ورزشکارانی را که اصول اخلاقی را در میادین ورزشی رعایت می کنند، جهت ترغیب و تشویق دیگر ورزشکاران برای انجام آن، درنظر بگیرند. در اندیشه ایران باستان، یکی از بزرگترین دیوها یا شیاطین، «دروغ» بود، و مردمان و حتی پادشاهان بیشترین هراس را از این پدیده اهریمنی داشتند و بر آن بودند که همچون خشکسالی و جنگ می تواند سرزمین آنها و همه آنس ان ها را به باد فنا دهد. ...

  • مهمان - مهمان

    درود فراوان بر بینش بلند سایت همازور و محیط آزادی که برای ابراز نظر همه فراهم کرده. سپس از آقای شهرت که اگرچه کاش نوشتارش کمی منظم تر بود ولی در کل به نکات مهمی اشاره کرده. در مورد ورزش یا بهتر بگم تربیت بدنی کودکان، اصلآ پیش رو قرار دادن هدف قهرمان پروری درست نیست. روش آموزش و پرورش در دنیای مدرن به سوی این است که بچه ها در کودکی با ورزش های گوناگون آشنا شوند و مهارت های ابتدایی و پایه را یاد بگیرند. به طور اصلی استعداد یابی از سن ۱۳ سالگی معنا پیدا می کند. اگر هدف یک قهرمان پروری تک بعدی باشد آن وقت پانسیون شبانه روزی برای کودکان مستعد از ۶ سالگی لازم می شود که نتیجه آن را در کاروان چین در المپیک دیدیم ولی شاید این ورزشکاران پیروز انسانهای شادی نباشند و خودشان از تک بعدی بودن خود در عذاب باشند. توضیح بیشتر در این دیدگاه نمی گنجد.
    http://behdin.blogdoon.com

  • مهمان - مهمان

    هرچه باشد در تمام موارد باید همازوری را حفظ و با کاستیها مبارزه کنیم و مسائل جزئی را بزرگ نکنیم و با آموزش و راه درست مشکلات را حل کنیم

فرتوری از نگارخانه

aghaliyatdinidarshiraz3_20090220_-273784822.jpg

تبلیغ ویژه

واپسین نوشته ها

گزارش تصویری

پیوند ها

خبرخوان یافت نشد

تبلیغ 2