رئيس محترم انجمن راز دریا را بیاموز !!!      یکشنبه  هر هفته جامعه خود را به نقد بگذارید 

       داریوش شامردانی - دریا با آنکه عمیق است است اما امواجی که در سطحش هستند سرکوب نمی کند بلکه اجازه می دهد به ساحل برسند.

هر روزدر خبر ها شاهدیم:مجمع عمومی تشکیل می شود ناظرین بر انتخابات مشخص می شوند.هر کس خود را لایق می داند به عنوان کاندید انتخابات به ناظران معرفی می کند ،انتخابات با شور وشوق برگزار می شود و پدر بزرگ و مادر بزرگ ها با احترام بهمراه فرزندان و نوه ها برای رای دادن به محل انتخابات می آِیند و صحنه های قشنگ انسانی را در آنجا می بینیم. کسانی که شاید فقط برای رای دادن در جمع خودمان شاهد وجود آنها هستیم یا سالی یکبار در محل آنها را زیارت می کنیم و دوباره شکل و شمایل محل با وجود همه در کنار هم وبا مهربانی دوست داشتنی می شود.

انجمن موفق انجمنی است که واژه ما به جای من در آن ارزش بسیاری دارد .آنها قبل از به مرحله عمل در آوردن تصمیم مهمی ،آنرا به بحث می گذارند وبا کمیسیون فعال انجمن می تواننداین دریای جمعیت را در انجمن پذیرا شوند و برای فکرشان ارزش قائل شوند و در اینجا هیچکس به تنهایی موفق نیست باید به همراه دیگران کار کنند،درست است که روند رای گیری کند می شود اما در آخر همه تصمیمات خود را ارائه می کنند و صدای همه در تصمیم گیری منعکس است و به تصمیمات گروه احترام می گذارند وبه قول ژاپنی ها کار های ارباب رجوع در اولویت قرار می گیرد  و مددکاری به معنای خاص کلمه به کمک اعضای انجمن شکل می گیرد  توسط آنها از حرف به عمل می رسد ووبدون مشکل کار می کند وبازرس هم راهنمایی در کنار همه است.

انجمن مثل دریا پر تلاطم است،در سکون نمی ماند ،مثل مرداب هم نمی شود،از تندی حوادث باک ندارد ،مثل دریا پر از بی کرانگی است وهرآن رودخانه های معرفت به آن می ریزند وپر از فکر های نو جهت پیشرفت جامعه می شود.هیئت مدیره فقط مدیریت این جریان را به عهده دارد. البته این خواب یا رویا نیست وانجمنی هایی که در لوح ضمیرمان به خیلی از آنها درود می فرستیم از این نوع بوده اند.

ولی گاهی با انجمن هایی شبیه به رویا حقیر روبرو می شویم. بعد از نتایج انگار فاصله بین کسی که رای آورده وکسی که رای نیاورده ورای دهندگان عادی زیاد می شود،در صورتی که هدف از انتخاب شدن رفع مشگلات و کمبود های جماعت محل و محیط شادی را برای همه تدارک دیدن است و راهکار آن هم تشکیل کمیسیون های انجمن از اعضای انجمن علاقمند به همکاری می باشد که در اساسنامه پیش بینی شده است.

در چند جلسه اول کشاکشی است بین اعضای هیئت مدیره و انگار گوشت قربانی را می خواهند قسمت کنند،در حالی که اساسنامه تا حدودی وظایف را مشخص کرده است و رییس را همه کاره ولی گاهی هم به معاون یا دبیر اختیاری داده است و در مواردی حسابدار یا خزانه دار را مصدر کاری می داند.

من رییس، منیتی است که باعث پراکندگی هییت مدیره وپراکندگی جمعیت رای دهنده است است وتعدادی از اعضای هییت مدیره عطای انجمن را به لقایش می بخشند وشاید هم آمده اند حکومت کنند  وحالا که نشده رای مردم را قبول نمی کنند وکاری به انجمن ندارند.

ولی مدیریت زمان است که به کمک رییس وهمراهان می آید وباقیمانده تلاش دارند در زمان کمی که دارند نتایج خوبی بگیرند وعمر را هدر ندهند ویاد می گیرند که باید مردم دار بود وبه دنبال کار جماعت تلاش کرد.

البته در آرامگاه هاروی قبر ها می خوانیم "سی سال رییس انجمن بود"وعابر پیری که از جلو آن رد می شود بعد از خدامرزی زمزمه می کند "سی ثانیه عمر ایشان مفید نبود."

این پیشنهاد نه حرف اول بوده ونه حرف آخر خواهد بود بییایید با هم نقد ها را غنی تر کنیم وراه درست را نشان دهیم تا مشگلات انجمن ها را از پیش پایشان شاید بر داریم وبتوانیم کسانی را به انجمن ها بفرستیم که توانایی مدیریت درست ،برنامه ریزی دقیق و وقت کافی داشته باشند ومردم داری آنها مشگلی برایشان نباشد وعضو شدن در هیئت مدیره انجمن ها ی مردمی را یک ارزش بدانیم واز آن دفاع کنیم.

 

در اين راستا :

انتقاد چيست؟ و چگونه باید با آن روبرو شد

 

 

نظر خود را اضافه کنید.

ارسال نظر به عنوان مهمان

0
نظر شما به دست مدیر خواهد رسید
بارگذاری نظرات قدیمی تر
  • مهمان - مهمان

    بنظر من شما یک فرد فرصت طلب وبیکار هستید که برای رفع بیکاری دوست دارید با واژه ها بازی کنید وافراد جامعه را به جان هم بیندازید گذشتگان شما از اینکارها سودی نبردند بهتر است حداقل شما درس عبرت بگیرید .سعی کن درزندگی ات پنج ثانیه عمر مفید داشته باشی .

  • مهمان - مهمان

    یک سوال از شما دارم میشه بفرمایید مقدار عمر مفید شما وپدر بزرگوارتان مجموعا چقدر میباشد فکر نمیکنم حتی یک ثانیه هم باشد .بد نیست به یک روانپزشک مراجعه نمایید چون احتمالا در زندگی دچار محرومیتها وکمبودهایی بوده اید که حالا فقط زورتان به مرده ها که نمیتوانند از خود دفاع کنند میرسد .

  • مهمان - مهمان

    بسیار جای تاسف دارد که برخی دوستان به جای نگاشتن مودبانه اندیشه و دیدگاه خود، احساسات کنترل نشده ی خود را بروز می دهند. امید که بتوانیم گفتگوی سازنده و منطقی را که کار انسانهای متمدن و امروزی است ترویج دهیم وگرنه به جای محل نظرات و تارنماها به آمفی تیاتر گلادیاتورها پا می گذاریم که به جای نیزه های بلند با کیبورد رایاهنه به جان هم افتاده اند. از نوشتار جالب آقای شامردانی تشکر می شود. امید است نویسندگان خوب ما با توجه به ظرفیت کم نقدپذیری در گروهی از خوانندگان در نوشتارهای جدی در کاربرد طنز که احساس همزادپنداری با سوژه را در این افراد زمینه سازی می کند و اجازه تفکر و پاسخ اندیشمندانه را از آنها می گیرد، بیشتر احتیاط کنند.
    http://behdin.blogdoon.com

  • مهمان - مهمان

    عالی بود
    جامعه ما به این متن ها نیاز دارد

  • مهمان - مهمان

    با تشکر از آقای شاهمردانی و واقعا جای تاسف است که بعضی افراد سودجو این چنین بی ادبانه شما را محکوم می نمایند ولی نحوه پاسخگوییشان مصداق بارزی از طریقه فکری و نحوه عملکردشان می باشد

  • مهمان - مهمان

    اگر کسی به تو لبخند نمیزند علت را در لبان بسته خود جستجو کن
    .
    مشکلی که با پول حل شود ، مشکل نیست ، هزینه است
    .
    همیشه رفیق پا برهنه ها باش ، چون هیچ ریگی به کفششان نیست
    .
    با تمام فقر ، هرگز محبت را گدایی مکن
    و با نمام ثروت هرگز عشق را خریداری نکن
    .
    هر کس ساز خودش را می زند، اما مهم شما هستید که به هر سازی نرقصید

    مردی که کوه را از میان برداشت کسی بود که شروع به برداشتن سنگ ریزه ها کرد
    .

    شجاعت یعنی : بترس ، بلرز ، ولی یک قدم بردار
    .
    وقتی تنها شدی بدون که خدا همه رو بیرون کرده ، تا خودت باشی و خودش
    .
    یادت باشه که :
    در زندگی یه روزی به عقب نگاه میکنی . به آنچه گریه دار بود میخندی

    آدمی را آدمیت لازم است ، عود را گر بو نباشد ، هیزم است
    .
    کشتن گنجشکها ، کرکس ها را ادب نمی کند
    .
    از دشمن خود یک بار بترس و از دوست خود هزار بار
    من از دست دشمن نمی نالم، هرچه کرد آن دير آشنا کرد... هرچه شکر و عسل به دهنشان کرديم گاز گرفتند...
    نيش زدند، هنوز جای نيششان هست...
    .
    فرق بین نبوغ و حماقت این است که نبوغ حدی دارد

  • مهمان - مهمان

    دقايقي را كه به عيب جويي ديگران مي گذرانيم، اگر صرف انديشيدن به عيبهاي خود كنيم، فايده هاي زيادي مي بريم كه كوچكترين آن خودشناسي است.((؟))

  • مهمان - مهمان

    هدفم گم شد!

    نمى‏دانم داستان پيرمردى را شنيده‏ايد كه مى‏خواست به زيارت برود اما وسيله‌‏اى براى رفتن نداشت. به هر حال يكى از دوستان او، اسبى برايش آورد تا بتواند با آن به زيارت برود. يكى دو روز اول، اسب پيرمرد را با خود برد و پيرمرد خوشحال از اينكه وسيله‏‌اى براى سفر گير آورده، به اسب رسيدگى مى‏كرد، غذا مى‏داد و او را تيمار مى‏كرد. اما دو سه روز كه گذشت ناگهان پاى اسب زخمى شد و ديگر نتوانست راه برود. پيرمرد مرهمى تهيه كرد و پاى اسب را بست و از او پرستارى كرد تا كمى بهتر شد. چند روزى با او حركت كرد اما اين بار، اسب از غذا خوردن افتاد. هر چه پيرمرد تهيه مى‏كرد اسب لب به غذا نمى‏زد و معلوم نبود چه مشكلى دارد. پيرمرد در پى درمان غذا نخوردن اسب خود را به اين در و آن در مى‏زد اما اسب همچنان لب به غذا نمى‏زد و روز به روز ضعيف‏تر و ناتوان‏تر مى‏شد تا اينكه يك روز از فرط ضعف و ناتوانى نقش زمين شد و سرش خورد به سنگ و به شدت زخمى شد. اين بار پيرمرد در پى درمان زخم سر اسب برآمد و هر روز از او پرستارى مى‏كرد. روزها گذشت و هر روز يك اتفاق جديد براى اسب مى‌‏افتاد و پيرمرد او را تيمار مى‏كرد تا اينكه ديگر خسته شد و آرزو كرد اى كاش يك اتفاقى بيفتد كه از شر اسب راحت شود. آن اتفاق هم افتاد و مردى كه اسب پيرمرد را ديد خواست آن را از پيرمرد خريدارى كند. پيرمرد خوشحال شد و اسبش را فروخت. وقتى صاحب جديد، سوار بر اسب دور مى‏شد، ناگهان يك سؤال در ذهن پيرمرد درخشيد و از خود پرسيد من اصلاً اسب را براى چه كارى همراه خود آورده بودم؟ اما هر چقدر فكر كرد يادش نيامد اسب به چه دليلى همراه او شده بود! پس با پاى پياده به ده خود بازگشت و چون مدت غيبت پيرمرد طولانى شده بود همه اهل ده جلو آمدند و به گمان اينكه از زيارت برمى‏گردد، زيارتش را تبريك گفتند! تازه پيرمرد به خاطر آورد كه به چه هدفى اسب را همراه برده و اهالى ده هم تا روزها بعد تعجب مى‏كردند كه چرا پيرمرد مدام دست حسرت بر دست مى‏كوبد و لب مى‏گزد!! بسيارى از ما در زندگى محدود خود، مانند اين پيرمرد، به چيزها يا كارهايى مشغول مى‏‌شويم كه ما را از رسيدن به هدف واقعى‏مان بازمى‏دارند ولى تا موقعى كه مشغول آنها هستيم، چنان آنها را مهم و واقعى تلقى مى‏كنيم كه حتى به خاطر نمى‏آوريم هدفى غير از آنها هم داشته ‏ايم!

  • مهمان - مهمان

    مهاتما گاندي:
    نادرستی، هرچند هم که درباره آن تبلیغات فراوان به عمل آید حقیقت
    نخواهد شد و حقیقت هم، هرچند هیچ کس آنرا نبیند نادرست نخواهد شد

  • مهمان - مهمان

    مردي در كنار رودخانه‌اي ايستاده بود.
    ناگهان صداي فريادي را ‌شنید و متوجه ‌شد كه كسي در حال غرق شدن است.
    فوراً به آب ‌پرید و او را نجات ‌داد...
    اما پيش از آن كه نفسي تازه كند فريادهاي ديگري را شنید و باز به آب ‌پرید و دو نفر ديگر را نجات ‌داد!
    اما پيش از اين كه حالش جا بيايد صداي چهار نفر ديگر را كه كمك مي‌خواستند ‌شنید ...!
    او تمام روز را صرف نجات افرادي ‌كرد كه در چنگال امواج خروشان گرفتار شده بودند ، غافل از اين كه چند قدمي بالاتر ديوانه‌اي مردم را يكي يكي به رودخانه مي‌انداخت...!

فرتوری از نگارخانه

atashkadehatashkoh1_20110516_550056594610.jpg

تبلیغ ویژه

واپسین نوشته ها

گزارش تصویری

پیوند ها

خبرخوان یافت نشد

تبلیغ 2