کیقباد بهدین - حتماً برای شما هم پیش آمده که مثلاً برای تولد یک کودک که خواهر یا برادر دیگری هم دارد دعوت شده اید و برای این که طعم تبعیض را به هیچ کودکی نچشانید، دو هدیه برای هر دو خریده اید،
یعنی هزینه ای پرداخته اید، بیشتر از آنچه لازم بوده برای این که به روحیه دوستی بین دو کودک و نیز به روح آن کودکی که تولد او نیست، آسیبی نرسد.
در دبستان گیو، روز 13 دی ماه، روزی که اگر چه قسمتی از آن به کلاس دینی اختصاص داشته، اما بقیه ی آن ساعت درسی عادی مدرسه بوده، اتفاقی نادر رخ داده است. دانش آموزان یکی دو کلاس بر پایه ی این که چه دینی دارند به دو گروه تقسیم شده اند و تبعیض در استفاده از یک بازدید علمی به عنوان وسیله ای برای کاهش روحیه ی دوستی بین بچه ها ناخواسته یا به قصد و برنامه ریزی شده اعمال شده است.
البته شاید بهانه ای که برای توجیه این تبعیض به کار می رود، کلاسهایی است که در ساعت دینی پنجشنبه ها به طور اختصاصی در دبستان جمشید جم انجام می شود. اما اگر قرار بود بچه ها همه در دبستان گیو بودند باز هم پنجشنبه با هم نبودند و در کلاسهای دینی از هم جدا می شدند. بنابراین در کلیت امر تفاوتی پیش نمی آمد و اصلاً مربوط به تبعیض 13 دی نیست.
اما فرض می گیریم هر دو مورد تبعیض است و هر دو به روح کودکان و به روحیه همدلی بین آنها آسیب می رساند. آیا راه حلی که حق زرتشتیان تهران است باز مطرح نیست؟ بله. باید مشکل را به طور ریشه ای حل کرد و آن تبدیل کردن آموزشگاه های دخترانه ی زرتشتیان تهران به آموزشگاه های ویژه زرتشتیان است.
آقای اختیاری نماینده ی ایرانیان زرتشتی چندین بار بی علاقگی شخصی خود را به این آموزشگاه های دخترانه گیو، گشتاسب و انوشیروان دادگر ویژه زرتشتیان گردند، اعلام کرده اند. ایشان به عنوان مزایای حضور دیگر هموطنان در این آموزشگاه ها، به گفتگو و آشنایی فرهنگها و تعمیق پایه های همدلی، و وحدت هویت ملی اشاره کرده اند که درست است اما آیا به معایب آن که از دیدگاه روانشناختی، آثار بد، عمیق و ماندگار ناشی از تبعیض است دقت دارند؟ متاسفانه به دلیل این که همزمان در کنار محیط مدرسه، محیط خانه هم در روحیه ی کودکان این سن تاثیر فراوانی دارد، نمی توان مانند مزایای آن، معایب را به طور خاص به تبعیض در محیط مدرسه اختصاص داد اما فکر نمی کنم کسی هم بتواند تاثیر سوء آن را نه تنها در بُعد زندگی فردی بلکه در زندگی اجتماعی امروز و آینده ی این کودکان مردود بداند.
هیات مدیره ی انجمن زرتشتیان تهران هم که به سبب کار افتخاری؛ همه ی ما سپاسدار آنها هستیم؛ از دیدگاه قانونی صاحب ساختمانهای آموزشگاه ها و صاحب اختیار کل آنها پس از ساعات آموزش به شمار می آید، مکاتبات و مذاکره ای با مسوولان آموزش و پرورش در سطح منطقه یا شاید شهر تهران داشت و نتیجه ای را اعلام کرد و به عبارت دیگرتوپ را در زمین مردم انداخت: کسانی که با امیدهای زیاد به این هیات مدیره رای داده اند. اما با توجه به اصول متعدد قانون اساسی کشور، کنوانسیون های سازمان ملل متحد و بیانیه جهانی حقوق بشر، حق بدیهی و اولیه ماست که آموزشگاه های ما به صورت ویژه ی زرتشتیان باشد.
هم اکنون چند پرسش مطرح است: آیا بهتر نیست هیات مدیره ی انجمن با مقامات بالاتر در وزارت آموزش و پرورش، ریاست جمهوری، قوه ی قضاییه و محاکم کشور و بین المللی طبق سلسله مراتب قانونی پیش برود و در واقع مطابق با یک برنامه ریزی، اراده ی خود را برای حل ریشه ای این معضل اجتماعی- دینی در عمل نشان دهد؟
آیا بهتر نیست آقای اختیاری از همه توان خود برای خشکاندن ریشه ی این معضل سی و یک ساله ی اجتماعی- دینی که شوربختانه به آن طی دهه ها با سهل انگاری نگاه شده است، استفاده کند و تذکر قانونی لازم را به وزیر آموزش و پرورش بدهد یا نظر مثبت سایر نماینده ها را برای کمک به پیشبرد این هدف جلب کند؟
یاد حرف پدربزرگ عزیزم افتادم که گاهی خواسته ای را که داشت با من مطرح می کرد و من در حالی که هنوز سرجایم نشسته بودم به او پاسخ می دادم:« چشم!» او به من می گفت:
« چشمت باشد برای این که ببینی؛ لطفاً پاشو و کاری که می خواهم انجام بده!»

















نظر خود را اضافه کنید.
ارسال نظر به عنوان مهمان