خسرو مرادپور - بهزاد دارابی، کارشناس ارشد روانشناسی، در نشست هفتگی روز 7 بهمنماه، در دبستان جشمید جم، برای پدر و مادرها، از رشد روانی کودکان به سوی نوجوانی سخن پرداخت.
ا
ین نشست که در ساعت 7 و 30 دقیقه آغاز شد، به بررسی رشد ویژگی روحیه انتزاعی در نوجوانی پرداخت. دارابی با بیان اینکه کودک با یک اندیشه عینی با پدیدهها برخورد میکند. یعنی با پدیدههای لمسشدنی و آشکار ارتباط برقرار میکند. اما هنگامی به سن نوجوانی میرسد، توان ذهنی او پیچیدهتر شده و میتواند درباره پدیدههای گوناگون، نگاههای گوناگونی داشته باشد. از همین رو، برخورد و واکنش ما به او بسیار مهم میشود.
دارابی افزود: این بسیار مهم است که او چگونه رفتارهای ما را میبیند. در این میان دو چیز اهمیت بسیاری دارد. نخست اینکه ما باید به کارها و رفتاهایی که میگوییم و انجام میدهیم، باور داشته باشیم. دیگر اینکه پدر و مادر باید با هم رفتارهای همگون و هماهنگ داشته باشند. برای نمونه نباید یکی بسیار جدی و دیگری بسیار آسانگیر باشد و همین گونه در برابر دیگر زمینهها. اگر در اینجا تفاوتهایی باشد، نوجوان را دچار دوگانگی میکند.
دارابی افزود: تاثیرگذارترین گروه بر روی نوجوان در این دوران، گروه دوستان است. اما خانوادهها باید با رعایت این اصول مهمترین نقش را داشته باشند.
دارابی در برابر پرسشی گفت: اگر شما برای نمونه دو فرزند دارید که یکی نوجوان و دیگری کودک است، باید با هر کدام جداگانه و با روش مناسب سنش صحبت کنید.
دارابی در بخش دوم سخنانش به مساله برخورد و واکنش پرداخت و گفت: این آشکار است که گاهی ما میخواهیم با رفتارها و تصمیمهای او مخالفت کنیم. واکنش یک انسان در 3 بخش نمود مییابد. 1: چهره 2: حرکات 3: سخن
دگرگونی در چهره مانند تغییر رنگ، ایجاد حسن هیجان، خشم یا ترس است. حرکات فرد در زمان مخالفت ممکن است بسیار تند، کند یا غیرقابل پیش بینی باشد. اما سخن از همه اینها تاثیرگذارتر و مهمتر است. بدترین گونه برخورد در سخن، یک سویه کردن موضوع است. این بدین معنا است که فرد را با مشکلش تنها بگذاریم و بگوییم:
برایم مهم نیست، روی کمک من حساب نکن، این مشکل تو است و چیزهایی از این دست. اینها برخوردهایی هستند که ما از آدمهای غریبه هم توقع نداریم.
بخش بعدی بحث در نشست هفته آینده ادامه خواهد یافت.

















نظر خود را اضافه کنید.
ارسال نظر به عنوان مهمان