كورش مراديان - مدتي پيش مطلبي در سايت همازور منتشر شد با عنوان « كلاه يا تاج کاغذی» كه نويسندهي آن كه خود را «دين باور» ناميده بود، كلاه سپيد بر سر گذاشتن را نشان از اختلاف طبقاتي و نوعي بي احترامي به عموم زرتشتيان (بجز موبدان) دانستهاند.
نخست آنكه اهميت كلاه (و كفش) مربوط به همهي ايرانيان باستان (ونه تنها زرتشتيان) است (وحتا در ديگر سرزمينها همچون مصر و دينهاي باستاني همچون ميتراييسم) و نوع كلاه نشان دهنده نه تنها طبقهي اجتماعي بلكه قوم و نژاد فرد بوده است و اين موضوع تا پيش از آنكه در روزگار پهلوي اول با يكسانسازي لباسها، كلاهها هم يكسان شوند(كلاه پهلوي) ادامه داشته است. همچنين ايرانيان باستان نداشتن كلاه و كفش را بسيار زشت و ناپسند ميدانستند كه بر همين اساس انسان آواره يا بيچيز را «بي سر و پا» مينامند به معني كسي كه كفش و كلاه ندارد. از سويي ديگر «كلاه بر سر كسي گذاشتن» و «كلاه از سر كسي برداشتن» نيز از همين اهميت نشان دارند.
دوم آنكه موبدان تا همين 60-70سال پيش دستاري به سر ميبستند، شبيه به آن دستاري كه در جشن نوزوتي بر سر ميگذارند و كلاه امروزشان (تا جاييكه من ميدانم) در اثر تغيير كلاه در روزگار پهلوي اول، طراحي ساخته شده است و شباهتي به كلاه پادشاهان هخامنشي هم ندارد( كلاه پادشاهان هخامنشي، نمدي و كنگره دار است).
سوم آنكه، گويا اين دوست خوبمان كه خود را دين باور ناميده گويا به مكاتب كمونيستي علاقهي بسياري دارند و همه چيز را از آن منظر ميبينند كه اشاره به طبقات اجتماعي ميكنند. چون اگر دقت كنيم، اگرچه در هنگام نيايش كلاه سپيد بر سر ميگذاريم ولي هيچگاه در هنگام سخنراني موبدان كلاهي بر سر نميگذاريم.
چه نيكوست كه اگر ميخواهيم نقدي كنيم، براي افزايش همازوري و نيك انديشي باشد و براي ساختن و بهسازي، نه براي جدايي افكني به وسيلهي باورهاي نادرستمان.
در اين راستا :

















نظر خود را اضافه کنید.
ارسال نظر به عنوان مهمان