يسنا يزداني - باشندگي ١٧ تن از زرتشتيان ايرانيان در همايش جوانان هندوستان ،اميدي تازه را براي دوستيهاي بيشتر براي همهمان در پي داشت، هم براي ما كه اهل ايران بوديم، هم براي دوستان تازهمان كه از گوشهگوشهي هندوستان به پونا آمدهبودند.
از مدتها پيش، هنگامي كه براي باشندگي در اين همايش نامهنگاري ميكرديم، هنگامي كه مدارك مورد نياز را از شركتكنندگان ايراني ميگرفتيم، آرمانمان تنها به دست آوردن تجربه بود و همازوري بيشتر با كساني كه خارج از اين مرزها، زندگي ميكنند اما همچون ما ميانديشند.
البته براي رسيدن به اين آرمانها، همهي ما، خودمان را براي هواي گرم هندوستان، آفتاب سوزان آمادهكرده بوديم. هرچه كه باشد، ما هم، آواز اين دهل، آوازهي گرماي بيدريغ هندوستان را از دور شنيدهبوديم.
از نخستين روزي كه رسيديم به همايش، برگزاركنندگان با آغوش باز در فرودگاه به پيشوازمان آمدند. جالبترين بخش اين بود كه يكي از مسوولين اين همايش، «مابرين ننواتي» هم در ميان كساني بود كه به پيشواز ما آمدهبودند. برايم جالب بود، «ننواتي»، همان روز همايش، در حالي كه شايد هزاران كار ريز و درشت برسرش ريخته بود، تا اين اندازه، ما بچههاي ايراني برايش مهم باشيم.
حتا براي آسودگي بيشتر ما، يكي از همكيشان ايراني كه در پونا درس ميخواند هم از برگزاركنندگان اين اردو بود و بههمراه ديگر برگزاركنندگان، همراهمان ميآمد تا نگران سخن گفتن به انگليسي نباشيم.
از فرودگاه كه خارج شديم، گروه استقبال با ماشينهاي خودمان و ماشينهايي كه برايمان گرفتند. راه افتاديم. رفتيم تا به محل برگزاري اردو برسيم. به اردوگاهمان كه رسيديم، فهميديم كه نميتوانيم از اردوگاه در ٣ روزي كه همايش برگزار ميشود، بيرون برويم و شهر را بگرديم.
تختخوابهايي كه در خوابگاه بود، از قد ما كوچكتر بودند اما بهرحال، دو طبقه داشتند. حمامهايمان هم يكي از داستانهاي ديگر اين سفر بود كه حتا در آن از دوش هم خبري نبود و بايد با سطلهاي رنگي و بزرگ و كوچك حمام ميكرديم.
سرويس بهداشتي ايراني هم آنجا بود، ولي بدون شلنگ و آفتابه. اما جايگزين شلنگ، سطلهاي كوچك رنگي شده بود. همهي اينها، جنبهي ديگر داستان سفر ما به هندوستان و اين كنگره را برايمان رقم ميزد.
اين وضعيت را كه ديديم، نگران شديم و با خودمان گفتيم شايد، اگر به درمسرا كه همان پذيرشگاه زرتشتيها در هندوستان هست، برويم، برايمان بهتر باشد. اما چيزي نگذشت كه به خودمان آمديم. گفتيم، بيخيال، همهي اين كاستيها هم يك روز، خاطره ميشود.

صبحانههاي بدون چاي ايراني، ناهار و شام تند و تيز بدون ماست و نوشابه و برنامههاي كارگروهي بهياد ماندني و عجيب غريب، ليوانهاي كوچك يكبار مصرف كه براي نوشيدن هر چيزي بايد ٣بار ديگر از آن پر ميشد، هم از ديگر تجربههايي بود كه بهخاطرات سفر هندوستان، پيوست.
«كيسي» يكي از شركتكنندههاي هندي، از همان روزهاي نخست با ما گرم گرفت و حسابي با هم جور شديم. كيناز هم مارا براي تولدش كه ٢روز بعد در بمبيي بود، دعوتكرد اما نرسيديم برويم!
در طول همايش، برگزاركنندگان، هميشه نگران راحتي و آسايش ما بودند. در اين اردو تجربهآموختيم و دوستهاي جديدي پيدا كرديم
تجربههايمان، دوستاني كه پيدا كرديم و چيزهايي كه ديديم، همچون هواي هندوستان بود، داغ بود، درست همچون آب و هواي هندوستان كه مرز گرما را هم درنورديده بود.
پس از اينكه ايرانيان، در اين همايش دربارهي كانون دانشجويان زرتشتي، همايش مانتره و روابط بينالملل، سخنراني كردند، بازتاب باشندگي زرتشتيان ايران در همايش و اردو پررنگتر شد. يكي از نشريات خبري هندوستان و مجلهي پارسيانا براي گفتوگو با ايرانيان آمدند و از اينكه جوانان زرتشتي ايران را در ميان خودشان ميديدند، ابراز شادماني كردند.
يادم ميآيد خجسته ميستري، در روز دوم همايش، پس از سخنرانياش، گفت:«هنگاميكه شنيدم يك گروه ١٧ نفرهي ايراني به اردو آمدن بسيار شادمان شدم و دلم ميخواست از نزديك شما رو ببينم. براي همين هم با سرعت آمدم.»

به آخر همايش كه ميرسيديم، برگزاركنندگان اردو، فرتورهايي را با بر و بچههاي ايراني گرفتند كه نشان از شادماني و خرسندي آنها از باشندگي ايرانيان در آنجا داشت.
واپسين روز برگزاري اردو، همكيشان غير ايرانيمان، از ما قول گرفتند تا برايشان، برنامههاي ايراني سنتي را اجرا كنيم. ما هم به بهانهي خريدن وسايل موردنياز، شاخهي گل رزي را براي سپاسگزاري از مهماننوازي آنها در اين چندروز و براي سپاسگزاري از اين همه خاطرههاي زيبايي كه برايمان آفريدند، بهشان هديهداديم و شبش كلي براشون برنامههاي سنتي ايروني اجرا كرديم.
روز آخر تا واپسين دقيقهها، همهي شركتكنندگان به شهرهاي خود بازگشتهبودند. برگزاركنندگان هم مدرسه و وسايل اونجا رو جمعوجور كردن، با وجوداينكه خستهبودند، در كنار ما ماندند تا اطمينان پيدا كنند كه ما راهي ادامهي سفرمان شديم!
همراه ايرانيمان نيز تا واپسين دقيقهها، تا دم ايستگاه اتوبوس كنار ما ايستاد و براي كمك و خداحافظي با ما آمد.
در اين اردو، شايد به زبان مشترك انگليسي يا فارسي و يا هندي سخن نميگفتيم اما نميدانم چگونه بود كه سخنهاي آنها را به آساني ميفهميديم. شايد چون با دلهايمان ميگفتيم و ميشنيديم.
در چندروزي كه در هند گذشت، به هيچروي، غربت را احساس نكرديم، تنها احساس كرديم كه اردوي جديدي با دوستان جديد را ميگذرانيم، شايد چيزي شبيه به اردوهاي خودمان در تهران، شيراز، اصفهان يا كرمان، با كمي تفاوت در جزييات و غذا و دوش و حمام !
از شما چه پنهان، اكنون كه به ايران برگشتهايم، دلمان براي مهماننوازيهايشان، دوستيهايشان، تختخوابهاي كوچك اردو، هواي داغ هندوستان، غذاهاي تند و تيز و بسياري چيزهاي ديگر تنگ شدهاست و با نگاه كردن به عكسهاي آن، يادي از آنروزها ميكنيم، يادي از روزهايي كه زود گذشت، بسيار زود.
يادگاريهايي در زندگي وجود دارند كه هميشه در دلهاي آدم باقي ميمانند. خاطره و تجربهي اين ٣روز هم شايد يادگاريهايي بود كه در دلهاي ما بچههاي ايراني، باقيماند. به راستي بايد گفت كه اين يادگاريهاي هميشه زنده، ارزش تحمل كردن گرماي هندوستان را داشت.

















نظر خود را اضافه کنید.
ارسال نظر به عنوان مهمان