مهران سپهري - خود ارزيابي صادقانه، از نگاه دانش مديريت، ميتواند با كشف نقاط قوت و ضعف يك سازمان، آغاز راهكارهاي بهبود و پيشرفت باشد.
مهندسي معكوس اتفاقات گذشته، در جهت استخراج دلايل مزمن ريشهاي، بهطور سيستمي به جلوگيري از تكرار كاستيها و مشكلات خواهد انجاميد.
شهامت انتقاد از خود و مسووليت پذيري، نخستين گام در بهبود مستمر نتايج است. با مشاهده نزديك جريان تعاملات و مشاركت زرتشتيان ايران در همايشهاي جهاني، بر اين باورم كه بيش از نيمي از نتايج منفي "از ماست كه بر ماست".
۱- نگره جهاني زرتشتيان سال 1975 در ايران، به گفته بسياري از همكيشان غير ايراني، در بالاترين سطح تعادل و كيفيت اجرا شد. با راي هموندان شركت كننده، دفتر كنگرههاي جهاني در انجمن زرتشتيان تهران تشكيل و چند سال به فعاليت و ارتباطات بينالمللي ادامه داد.
متاسفانه نه تنها از دفتر كنگره و فعاليتهاي بينالمللي پشتيباني نشد بلكه غفلت و جلوگيري شد. با درونگرايي و مسايل داخلي، در چند دوره 4 سالهي بعد، ايران حتا پيشنهادي براي برگزاري همايش جهاني نداد.
بدون ياري از كميسيون روابط عمومي و ساير هموندان انجمن و متخصصان، بدون هيچ تحليل و راهكار، با ترجمهي ناقص و ارايه نيمه مفهوم براي سالن خالي، سخنراني كه بهترين بخش آن شعر زرتشت خانم بهرامي بود، اين فرصت طلايي زرتشتيان ايران را به باد داد.
متاسفانه ناگهان و بدون مشورت با اين كميته، سازماني ديگر اين بورسيه را گرفت كه با معيارهاي نامعلوم هنرمندان ايران را به كنگره ببرد. در نهايت اين مبلغ به هدر رفت و هيچ نفعي به جوانان و جامعه زرتشتيان ايران نرسيد.
در اين ميان كساني كه بورسيه كامل بودند و تنها در برنامههاي تفريحي شركت كردند، مترجمي كه وظيفهي ترجمه داشت ولي ترجمه نميكرد و موبداني كه در مراسم ديني شركت نداشتند – با پرداخت كامل نامنويسي آنها از بورسيه.
شركتكنندگاني كه برنامههاي بيرون را به داخل كنگره ترجيح ميدادند و در اين ميان جواني كه فرصت كسب و كار تور و برنامه دبي را يافت، به اعتبار زرتشتيان ايراني لطمه زد.
در این راستا :
درسهايي از همايش دوبي (زرتشتيان ايران نواي همازوري را سرودند)
درسهايي از همايش دوبي (كنگره دوبي، فرصتي طلايي كه به هدر رفت )

















نظر خود را اضافه کنید.
ارسال نظر به عنوان مهمان