اشكان خسروپور - بعد از مدتها، بعد از اينهمه سال، چشمم ميافتد به در و ديوارهاي تالار گردهماييهاي مدرسهي قديميام، جمشيدجم. چند روز پيش، نزديك به يك هفتهي پيش، درست در روز پنجشنبه، 23 ارديبهشتماه، بچههاي كلاساولي، يك گام به رييس بودن، نزديك شدند.
يادش به خير. آن روزها كه كلاس اول دبستان بوديم، حسابي دستمان ميانداختند. بين خودمان بماند، من انگار از همهشان مظلومتربودم. حسابي توي سرم ميزدند. آنهايي كه بزرگتر بودند بهمان ميگفتند، اوليها شلخته....سوميها رييساند....
وقتي ميگفتند، سوميها رييساند به خودشان اشاره ميكردند. قند توي دلشان آب ميشد وقتي ميگفتند رييس ولي ما حسابي دلمان ميگرفت. بچههاي كلاس اولي، در آن سالهايي كه من در «جمشيدجم» درس ميخواندم، اوج آرزويشان سومي شدن بود، رسيدن به پايهي سوم دبستان، شايد تنها براي اين بود كه رييس بشوند.

رييس كه شديم، فهميديم كه آرزوهاي بزرگتري هم ميشود داشت. ميشود به پايهي چهارم رسيد و پليس شد.
وقتي رسيديم به پايهي چهارم، سرمان را ميگرفتيم بالا. دستهايمان را ميداديم به هم و خوشباورانه ميخوانديم چهارميها پليساند...

سالها گذشت. بزرگ شديم. قد كشيديم. پنجم را رد كرديم. راهنمايي و دبيرستان را هم گذرانديم. كنكور داديم و مانديم ميان دانشگاه.
امروز كه نشستهام و دارم به آن روزها فكر ميكنم، ميبينم بعد از اين همهسال، نه رييس شدهايم نه پليس اما شلخته، ماندهايم و ميان نيمكت و پاي تخته، كمابيش، رفت و آمدي داربم.

جشن كوچك و جمعوجوري برايشان گرفتهشدهبود. هم خودشان بودند، هم آموزگارشان و هم پدرومادرشان. يك كيك پر از خامه با يك دنيا شمع و فشفشه هم بود. يك كلاه، از همانهايي كه سر دانشآموختههاي دانشگاهي ميگذارند هم بود ولي به رنگ قرمز و هركدام با حرفي از الفباي فارسي.


بچههاي كلاس اولي، براي خودشان دنيايي دارند. نميدانم هنوز هم آن سرودهي بچگيهاي ما، در ياد اين بچههاي روزگار پلياستيشن و ماهواره، ماندهاست يا نه؟ نميدانم بچههاي كلاساولي، ميدانند يك گام به رييس شدن، نزديكتر بودن، چه كيفي دارد يا نه؟

اما من خوب يادم هست. آن روز كه برايمان جشن گرفتند، چند بار سپاسنامهام را با دقت خواندم. آن نوشتههاي ريزي كه روي خودكارم نوشتهبودند را هم خواندم. به خودم باليدم از اين همه بزرگ شدن. يك گام نزديك شدن به «سوم» براي من و بچههاي همقد و قوارهي من، دنيايي داشت. كاش كلاساوليهاي امروز هم، از آن سرودههاي نه چندان قديمي، چيزي يادشان ماندهباشد.
اين را براي خودشان ميگويم. براي اينكه بفهمند رييس شدن چه عالمي دارد...

کیک دانش آموختگی دانش آموزان جمشیدجم

شایان یزدانی- آریا خدارحمی و مهیار فرودی از دانش اموزان کلاس پنجم

فرنام کاویانی، سرودهاي را با نام معلم براي باشندگان خواند.

كامبير فروزان، فرنشين انجمن اولياو مربيان مدرسهي جمشيدجم



فرتورها از زرير نجمي است .

برای دیدن ادامه فرتور ها کلیک کنید



















نظر خود را اضافه کنید.
ارسال نظر به عنوان مهمان